Hlín

						12                                   Hlin

> HIín< kær vegna undanfarinnar framkomu hennar. En

jeg veit þó eigi, hvað jeg á að skrifa, því að bæði er

þá meiri vandi að óprýða eigi svo ágætt rit, og hjer

mun, eins og annarstaðar, glöggast gestsaugað, bæði á

prýði og galla.

Pegar jeg kom hingað fyrir 16 árum, langaði mig til

að taka einhvern þátt í því, að »klæða fjallið«, en sá, að

það gat eigi gerst, nema innan þröngra girðinga. Bauð

þá bróðir minn, Kristinn, mjer að velja í iandi sínu hvern

þann blett, sem jeg vildi, til eigin afnota. Jeg kaus mjer

dálitla laut, sem hjet Stekkjarlág, og umhverfi hennar

uppi undir hlíðinni norðanvert í mynni Núpsdals. Hjer

var betra hlje fyrir hafvíndum en heima á túni, minni

umferð af húsdýrum, sjerstaklega hænsnum, eigi eins

arfasælt, og það, sem mjer þótti miklu varða, að hjer

var hægt að ná talsverðum fallkrafti í vatni. -- Hálf dag-

slátta var tekin til meðferðan Árið 1909 var bletturinn

orðinn girtur, og reist hlið að honum, með nafninu

»Skrúður«, 7. ágústmán. Það var þann dag, að jeg hygg,

fyrir 150 árutn, að síra Björn Halldórsson í Sauðlauks-

dal ljet fyrst jarðepli til gróðurs í mold íslands.

Bletturinn var afarerfiður til vinslu, miklu erfiðari en

jeg bjóst við. Möl var þegar undir þunnum grassverði

svo þjett og samanrunnin, að ekkert vann á henni nema

járnkarl eða mölbrjótur, og sumstaðar varð að nota

sprengiefni. Vanst þó að mestu á næstu árum að koma

burtu grjótinu, ræsa fyrir vatn undan fjallinu, jafna yfir

lægðir og flytja að nokkur hundruð hestburði af mold

úr gömlum bæjarrústum.

Hugsun min var strax í byrjun, að setja þennan reit

í samband við skólastofnunina að Núpi. Er þess getið

þannig í skólaskýrslu 1909: »— — að venja nemendur

við íslenska matjurtanotkun, fjölbreyttari en áður; styðja

grasafræðiskenslu, að svo miklu leyti sem árstíðir og

samkomur nemenda leyfa; bera á skólastaðnum minn-

ingu nemenda með trjáplöntu,  sem  hver þeirra gróður-