14 tííin lagst í þetta umrót, en lítið komi í aðra hönd. Spyrja, hvort slík vinna borgi sig hjer eða annarsstaðar; hvort eigi hefði verið betra að verja efnum til annars, en lofa rollunum að nasla, liggja og jórtra í sinni gömlu Stekkj- arlág: Víst er það, að minst af tilkostnaðinum verður »látið í askana«, sem kallað er. En svo sannarlega sem »maðurinn lifir ekki af brauði einusaman«, hefur sams- konar starf mikið gildi. • Flestir alvarlega hugsandi menn kannast við það, að náttúran á bók »með eitthvað gott á hverju blaði«. Því fleiri og eftirtektaverðari sem blöðin verða fyrir oss, því meira efni hafa þau til að fræða oss, hugsvala oss, næra oss andlega, mýkja sárkuldann og lyfta sál vorri til göf- ugri hugsjóna. — Mikið sagt, þó ekkert um of. — Hver blettur lands vors, sem hjálpað er til að klæðast náttúru- skrauti með tilbreytni, er hæfari en áður til þess að vera manninum ofurlítill Eden, til hvíldar, til starfsvakningar og starfsgleði. Þessa alls þurfum vjer með. Slíkir blettir ættu að vera sem víðast. Mönnum geðjast vel að hafa á heimilum sínum sjer- stakan stað, stofu, sem safnað er til hinu snotrasta, er heimilið á, njóta þar svo hugarhægðar og hvíldar, er á milli verður i vinnubrögðum, t. d. með góðum gestum. Samskonar stað ætti Iíka hvér sveit að eiga, — gjarnan undir þaki smiðanna, er vetrarkuldinn kreppir að; en einkum undir víðbláins-þaki, hvelfingu alheimssmiðs- ins, »þegar sumarsólin skín«. í sveítum eru kirkjus,tað- irnir sjálfkjörnir til þessa. Þangað ætti fólkið einkum að venja komur sínar á hvíldardögunum. Oft má verða biðstund þar á staðnum fyrir eða eftir messu. Mundi þá eigi heilsusamlegra og sælla að teiga blómailminn úti í reitnum en kaffiskolið eða tóbaksreykinn inni í búri, stofu, eða undir bæjarvegg. Jeg held jafnvel að guðs- þjónustan yrði sönnust, innilegust, helgust og ávaxta- ríkust væri hún í báðum stöðunum, hvorum eftir rians eðli og ásigkomulagi.
Beinir tenglar