fítín 15 Viðvíkjandi fjár'munalegum hag af trjágróðri skal jeg segja frá smáatviki. — Nóttina milli 25. og 26. þ. m. var hjer talsvert frost í bygð. Fjéll þá mjög jarðeplagras í görðum. Einnig í »Skrúð«, nema í rönd hvervetna fram með trjáiínunum. Pav stóð það óskemt, og stendur enn, sællegt eins og Staðar-börn hjá hálfkuldadauðum börnum hjáleigukotanna. — Jeg hef verið spurður, hví jeg hafi valið mjer svoua hrjóstrugan stað til græðslu. Svarinu er sem hvíslað að mjer: »Pað er meira vert að koma nokkru fram á erfið- um stöðum og skilyrðasnauðum. Ef hægt er að vekja þar fagran gróður á milli grjóts og hjarns, þá getið þjer enn vonaröruggari um ávextina tekið til starfa á frjósam- ari og skilyrðabetri stöðunum, sem margir eru í landi voru. — Mig langar enn, ef guð gefur mjer krafta til, að auka gróður á hrjóstrinu. Svo takið þjer, ungir vinir mínir, »vormenn íslands,« við, »skógi að skrýða skriður berar, sendna strönd«. Færið móðurlandið yðar í skín- andi blómskrúða, sem þó sje — minnist þess — aðeins ímynd þess, hvílíkir skínandi gimsteinar þjer sjeuð sjálfir á skríiða guðs dýrðar hjer á jörðunni«. — Núpi, 31. ágústm. 1921. Sigtr. Guðlaugsson. Skógrækt. Þótt grasræktin eðlilega sje höfð í mestum metum hjá oss íslendingum, megum við þó með engu móti van- rækja skógræktina og garðræktina, svo feykna mikla þýðingu hafa þær, bæði beinlínis og óbeinlínis, fyrir lánd vort og þjóð.
Beinir tenglar