28 Hlin Sjerstafka velþöknun lækhanna hlaut jeg af því jeg var íslendingur; fá þeir víst sjaldan sjúklinga hjeðan. Pó var þar önnur íslensk stúlka litlu áður en jeg, varð hún fyr- ir því sama, enda nutum við báðar hjónanna, hr. kenn- ara Steingríms Arasonar og konu hans, sem við vorum hjá og önnuðust okkur að öllu leyti. Hvert sinn og jeg þurfti á spítalann fóru þau með mjer, annaðhvort eða bæði, töluðu og gerðu alt fyrir mig; mállaus var jeg og ósjálfbjarga. Þeir spurðu eftir ýmsu, en þegar farið var að spyrja um augnlækningar, var reyndar ekki hægt að veita góð svör og gild. Rak svo langt, að þeir fóru að tala um — mjer fanst í alvöru — að ferðast hingað til augnlækninga einhverntíma í sínu sumarleyfi. — Gæti slíkt, ef til kæmi, orðið íslandi til góðs. Fjelag stofnuðu fáeinir áhugasamir fslendingar í New- York veturinn 1919—20 — ííslendingafjelag«. Var mikil fyrirhöfn þessara forgöngumanna að reita saman nokkra tugi landa sinna innan um miljónirnar í heimsborginni miklu. Minni hlutinn heimilisfast fólk lengur en í hæsta lagi örfá ár. Einn aðalforsprakkinn var íslensk kenslu-' kona, fædd og uppalin í Vesturheimi: Hún talar, Ies og ritar íslensku betur en margur sem aldrei hefur farið burt af íslandi. Hafði hún lifandi ást og áhuga á íslensku þjóðerni og öllu góðu í íslands garð. Langaði hana mjög til að ferðast hingað og kvaðst mundu gera það einhvern tíma. Páð sögðu annars flestir, sem jeg hitti, einkum yrigra fólkið, og marga hitti jeg, því jeg fór alla leið frá N. y. til Winnipeg og 350 mílur þar vestur í land til íslendinga. Aldrei hefði jeg trúað," nema af því jeg sá það sjálf, hve mikið ísland er þarna úti i vestrinu. Fólkið svo blessað og gott og heldur svo furðulega vel í »móð- urmálið sitt góða, ið mjúka og ríka«. Óska hjartanlega að það geri það altaf, það er líftaug og afltaug þjóð- ernisins, er þeir ættu sem best að varðveita'. Slíkt er þeim ávinningur. T. d; verða þeir þá að betri borgarar í sínu góða fósturlandi, er forlögin hafa nú flutt þá til. Hef
Beinir tenglar