Hlín

						30                                   Hlln

Heilbrigðismál þjóðarinnar

frá almennu sjónarmiði skoðuð.

Eýíir alþýflukoiut.

Efnahagur þjóðanna er að miklu leyti undir því kom-

inn, hvernig konunni tekst að hagtæra því fje, sem mað-

urinn vinnur fyrir, það gengur mestalt gegnum hennar

hendur til fæðis, klæðis og annara heimilis-þarfa. Og

heilbrigðismál þjóðanna, hvíla þau ekki líka að miklu

leyti á þeim hinum sömu veiku herðum? Pví verður

ekki neitað. — Konan elur og nærir æskulýðinn á þeim

árum, sem mest er um vert fyrir þroska hans, og leggur

grundvöllinn að þeim venjum, sem hann temur sjer í

framtíðinni. Starfsþrek heimilisfólksins og vellíðan er að

miklu leyti undir því komin, hve vel húsmóðurin annast

um fæði, klæði og hreinlæti heimilisins. —Enginn hefur rjett

til að skifta sjer af heimilislífi annara manna, þótt alt

gangi þar á trjefótum, en þegar í óefni er komið, verður

þó þjóðfjelagið að hlaupa undir bagga með einstaklingn-

um og reyna að lappa uppá þær skemdir, sem orðnar

eru, gengur það misjafnlega, sem von er. — Þjóðfjelagið

leggur konunni þungar byrgðar á herðar, en á því hvílir

sú skylda á móti að Ijetta undir byrgðina, svo ekki verði

hún ofurefli. Pví mikið er í húfi, ef þeir sem heyja bar-

áttuna hníga og gefast upp. — Þjóðfjelagið verður fyrst

og fremst að veita konunni þá frœðslu, sem gerir henni

unt að inna hin ábyrgðar- og þýðingarmiklu störf sín

sómasamlega af hendi. (Uppeldis- og heilsufræði, nær-

ingarefnafræði, heimilisstjórn, handavinnu og matreiðslu).

Pað mundi margborga sig fyrir þjóðfjelagið að menta

konurnar vel, þótt ekki spöruðust nema fáar krónur ár-

lega á hverju heimili fyrir hagsýni húsmóðurinnar, þá

safnast, er saman kemur, og þótt ekki yrði nema einum