Hlín

						34                                      Htín

íslendinga við að vera á eftir tímanum eða vera gamal-

dags er blátt áfram hlægileg. Pað er ein hættan, sem

stafar af því að vera smáþjóð. Þröngsýni o: heimska, er

það að gleypa ekki við öllu nýju, hverju nafni sem

nefnist.

Ekki þarf að kenna útlendum áhrifum um þróttleysið

í uppeldinu á landi voru, su alda er runnin undan eigin

rifjum. Hjá öðrum menningarþjóðum er lögð langtum

meiri rækt við uppeldismálin en hjá oss og agi miklu

strangari, enda heimska útlendingar þjóð vora fyrir, að

hjer kunni enginn að hlýða.

Ættum við ekki að reyna að ver'a samtaka Um að hefja

okkur yfir alt tískutildur og fylgja heilbrigðri skynsemi,

nóg er hjer af henni, hamingjunni sje Iof, þótt hún fái

ekki ætíð að njóta sín. Reyna að hugsa sjálfstætt, fljóta

ekki með straumnum hugsunarlítið, það getur flotið að

feigðarósi, áður en varir. Landið útheimtir líkamlegan

styrkleik, og jafn lítilli þjóð er stór hætta búin af úr-

kynjun, ef hún ekki megnar að halda fast við skipulegar

og heilsusamlegar meginreglur, og hefur þroska til að

hafna óhollum stefnum, hvort sem þær heldur hafa

sprottið upp í þjóðarakrinum sjálfum eða eru aðfengnar.

Umbóta-þörfin er mest á starfssviði kvenna, því er eðli-

legt og sjálfsagt, að konur verði brautryðjendur í þessu

umbótastarfi. Og þær konur, sem mega sín nokkurs

vegna stöðu sinnar eða annara fríðinda, verða að feta

á undan. Það er ekki nóg að hrista höfuðið og fjölyrða

um ástandið, án þess að leggja hönd á plóginn til um-

bóta. »Friður og öllu óhætt,« segja sumir, »hjá mjer er

alt í góðu Iagi,« en: ^Þjer eruð hver annars limir,« líði

einhver limurinn, er líkaminn ekki heill.

— Heilbrigt er það ekki að vinna það fyrir tískutildur

að klæðast skjóllausum flíkum hjer á norðurhjara heims.

í öðrum löndum klæða menn af sjer hitann með hýja-

líni, hjer þurfum við að klæða af okkur kuldann með

skjólflíkum. Pað kemur hrollur í mann af að sjá þetta