Hlín

						Hlin                                   37

þangað sém hætta stafar af þeim. Menn vinna oft hin

sundurleitustu verk, án þess að þvo hendurnar. En svo

má ekki vera. Einkum eru það matreiðslukonur, sem

vandlega þurfa að gæta þess að þvo hendur sínar ætíð

þegar þær óhreinkast við að láta í eldinn eða hvað sem

er. í eldhúsi þurfa að vera áhöld til þvotta, sápa og

bursti, og þurka, sem oft sje þvegin. Pað er t. d. fráleitt

að þvo matarílát og áhöld með óhreinum höndum, og

því gott að gjöra sjer það að reglu að þvo sjer ætíð,

áður en byrjað er á því verki. Hendurnar þarf að þvo

vandlega úr sápu, annars verða þær ekki hreinar. Gætið

þess, konur og karlar, að það er bæði prýði og nauð-

syn að hirða vel hendur sínar.

S. K.

Þrjár höfuðdygðir.

Til að standa við loforð og skrifa greinarkorn i »Hlín«,

vel jeg mjer að umtalsefni höfuðdygðirnar þrjár o: iðju-

semi, reglusemi og nœgjusemi. Fyrst og fremst af því, að

jeg veit að þessi dygðaþrenning er yndi og eftirlæti

»Hlínar«. Og það að maklegleikum. Allir þurfa að elska

þessar dygðir næst sjálfum kærleikanum, því það er hvað

mest fyrir þær, að maðurinn »á sinni löngu reisu, úr

amlóðans baðstofu gegnum göng« hefur orðið að manni,

hefur þroskað sina skynsemi, og komist það sem hann

hefur komist, orðið ekki einasta sjálfbjarga, heldur fær

um að míðla öðrum, hjálpa sínum náunga og æfa sig í

kærleikanum, en með því hefjast hærra öllum öðrum

dýrum.