Hlín

						Hlin                                   39

ir letingjar og trassar), að ástunda dygðirnar iðjusemi,

reglusemi og nœgjusemi. Og best væri að vera samtaka

um að syngja sálma og fögur vers og starfa saman og

hjálpa hver öðrum og hætta að drekka brennivín (karl-

mennirnir) og súkkulaði (kvenfólkið).

III.

Pað er eins og alla gruni, að glundroðinn ætli að

halda áfram og alt ætli um koll að keyra. Alstaðar heyr-

ist barlómur nú á dögum, jafnvel þó allir hafi fullan gúl-

inn enn þá. Bændur í öllum sýslum kvarta um hátt verka-

kaup, en Iága ullar- og kjötprísa og að jafnvel kaupfjelög

sjeu að kollsteypast. Sjómenn kvíða lækkandi fiskprísum,

en hækkandi Spánartolli, og allir standa á öndinni út af

því, að ef til vill þurfi Alþingi að jeta ofan í sig aðflutn-

ingsbann áfengis. Kaupsýslumenn kvíða gjaldþrotum og

bankahruni. Embættismennina dreymir bæði í svefni og

vöku að innan skamms muni landssjóður þverra eða

þorna upp eins og brunnur á Vatnsleysuströnd í sumar-

þurkum. Sýsluménn kvarta um að bannlögin og ýms

önnur lög sjeu brotin meðfram fyrir læknabrennivín, og

sveitarstjórnunum óar við þeim aragrúa af lausamensku-

lýð sem fara muni bráðlega á, sveitina. Prestarnir kvarta

um að kirkjurnar standi galtómar og allur kristindómur

ætli að fara út í veður og vind. Peir koma til kirknanna

á sunnudögum og hefir hver þeirra hempuna fyrir aftan

sig og ræðuna í vasanum, en því miður, of oft þarf á

hvorugu að halda, því kirkjan er tóm af mönnum (en

máske hálffull af fatagörmum, ullarpokar eru í sum-

um, og í einni hjengu sauðarkrof í sláturtíðinni, var mjer

sagt), Pað er von að prestarnir krossi sig þegar þeir

ríða heim aftur, sumir bölvandi í hljóði í stað þess að

mega blessa yfir söfnuðinn. Loks eru Iæknarnir á báð-

um áttum með að greina sjúkdómseinkenni þjóðarinnar,

og eru  viðbúnir að  til  voldugra  aðgjörða  dragi,  sem