Hlín

						Hlin                                   47

vitringi, er sá margfalt meiri yndisþokka í eldgömlum

egipzkum smurðlingi, en þeirri fegurstu og fjörugustu

yngismey. Pessi djúpvitri heimsspekingur átti nú að kenna

sveininum allar fagrar listir til munns og handa; það var

aðeins einn angi á skilningstrjenu góðs og ills, sem hann

mátti ekkert komast í kynni við — það var ástin!

Prinsinn var góður og greindur, og lærði sína ögnina

af hverju, en vissi ekki að ást var til, og komst svo fram

að tvítugu. Pá fór að koma breyting á háttalag hans.

Hann tók að fara einförum um aldingarðinn, sitja við

gosbrunninn og hneigjast að sönglist og skáldskap. Þeim

gamla leist illa á þessi veðrabrigði og reyndi að gera

gott úr því með því að setja honum, fyrir þungt dætni

í bókstafareikningi, en prinsinn snjeri sjer undan með

viðbjóði. »Jeg hef ándstygð á bókstafareikningi« sagði

hann. »Jeg vil fá eitthvað sem talar til hjartans.«

»Ja, hjer lýkur heimsspekinni,« hugsaði vitringurinn og

hristi höfuðið »nú er hann búin að uppgötva það, aó

hann hefur hjarta!«

Petta ágerðist; prinsinn lagði ástfóstur við ilmandi blóm

Og íturvaxin trje; hnýtti á þau blómsveiga, og skar nafn-

ið sitt í börkinn, orti um þau lofkvæði og Ijek undir á

gígju sína.                                                      N

Vitringnum gamla þótti hann vera kominn hættulega

nærri forboðna ávextinum; tók hann því úr garðinum

og lokaði hann inni í hæsta turni hallarinnar.

Par þurfti nú prinsinn að hafa eitthvað sjer til afþreyj-

ingar fyrir það sem hann hafði mist, en þá skaust þeim

gamla vísdómurinn, — hann kendi honum fuglamál. Vet-

urinn leið, og vorið kom, með faðminn fullan af alls-

kyns gæðum; Fuglarnir fundu sjer maka og tóku að

byggja hreiður sín; en frá lundum, greinum og görðum

kvað við allsherjaróður, sem náði alla leið upp í turninn

til kóngssonarins einmana. Pað söng hann hver með

sínu nefi, sönginn þann, en efnið var sama hjá öllum:

Ást, ást, ást!