Hlín

						48                                   Htín

»Hvað skyldi það vera þessi ást« hugsaði prinsinn,

»eitthvað sem mjer er ókunnugt um, en heimurinn virð-

ist vera fullur af.« Hann spurði haukinn, ugluna, svöluna,

en fjekk ófullnægjandi svör; loks náði hann dúfu, sem

flýði undan hauk inn um turngluggann; hún gat gefið

honum fullkomna fræðslu, því hún átti sjer hreiður og

maka. Endirinn varð sá, að dúfan færði honum mynd af

gullfallegri kóngsdótturi Pá hrökk neistinn í tundrið;

prinsinn strauk úr höllinni og lagði leið sína út í óþekt

lönd, til að fullnægja ástarþörf sinni og æfintýraþrá. —

Þetta er nákvæm lýsing á byrjun ástalifsins hjá flest-

um unglingum.

Pegar við hugsum um það, stúlkur, að fyrst er okkur

boðið að elska guð og náungann, foreldra, systkini, vini

og óvini, og svo, seinna og síðar meir kemur sá, sem á

að yfirgefa föður og móður og lifa með okkur í ást og

eindrægni, þangað til dauðinn aðskilur, — ja, þá er það

næstum undarlegt, að það skuli vera nokkur snefill af

kærleika eftir handa honum; en sú ást er víst annars

kyns, — tekin úr öðru hólfi. Við munum eftir þjóðsög-

unum um kistlana, sem góðu karlsdætrunum voru stund-

um gefnir; þær áttu aldrei að opna þá fyr en »á sinum

heiðursdegi«, og þá kom altaf eitthvað dásamlegt upp úr

þeim, oftast var það brúðarskart eða drotningarskrúði,

en það gat líka verið einkunn eða ímynd ástarinnar. Ást-

in er voldugasta og sterkasta aflið í manneðlinu. — Byrj-

um á móðurástinni, hún er líkust því sem við eigum að

hugsa okkur kærleika guðs til mannanna. Trúir öllu, von-

ar alt, umber alt. Hvílíkt hyidýpi er það ekki af fórnfýsi

og kærleika sem sumar mæður eiga til umráða? Pó þær

ausi úr þeim brunni dag og nótt, þá þrýtur hann aldrei:

»Móður sinnar á morgni lífs barn er brjóstmylkingur,

en í vetrarhríð vaxinnar æfi gefst ei skjól nema guð,«

segir síra Matthías, en það er Icngur en »á morgni lífs«