Hlín

						50                                   Hlln

og útþráin kallar, þá byrjar önnur þrá að gera vart við

sig; hún kemur í ýmsum myndum, stundum hægfara,

dreymandi og feimin, stundum óðfluga, sterk eins og

fellibylur. Pað er það sem Björnsson nefnir: háskatíma-

bilið. Aldrei hefur unglingurinn meiri þörf á góðum vini,

karli eða konu en þá, aldrei meiri þörf á að signa sig

og segja: »Vits er mjer þörfh heldur en einmitt þá; því

>Hve margur á sína soknu borg

með silfurstræti og blómatorg*

frá þeim árum? — Pað er ástarþráin sem þá fer að vakna

og krefjast rjettar síns.

Flestum ber saman um það, að ekkert eitt geti komið

til vegar annari eins byltingu í sálu mannsins sem fyrsti

neisti af sannri ást.

»Ást mætir ást,

svo fær einn um laðað

hundrað, ótal huga.

Margur dropi verður móða fögur

og brunar að flæðí fram.e

segir Jónas okkar Hallgrímsson. Óneitanlega er inndælt

að sjá tvö ungmenni, sem unnast í siðsemi og hreinleika;

maður kennir ilms úr Paradísargarðinum, og skilur þá

svo vel það sern Schiller segir um Meyjuna af ókunna

landinu:

»Kært tók hún öllum komnum gestum,

en 'kæmi sveinn með festarsprund,

þau sæmdi' hún gjöfum gjafa bestum,

þeim gaf hún fegurst blóm í mund.«

Stúlkan þarf ekki að vera nein afburða fríðleikskona,

og pilturinn enginn »grískur guð«, en þau hafa fundið

hvort annað, og ástarsælan varpár á þau yndisþokka

sínum; en — eins og jeg sagði áðan — þau mega ekki

gleyma að signa sig. »Herrann hjúskap styðji, og hann

sje æ hinn þriðji«, og það veitir ekki af því, ef vel á að

fara.