Hlín

						52                                   Hlln

snúið við: Konur og meyjar girnast eins samneyti við

sveina og menn. Jeg veit að það er eitt af þessu djúpa

í kveneðlinu að finna aðdráttarafl karlmannsins; það

mun mega segja það alment, að konur sjeu engu síður

viðkvæmar fyrir mönnum, en menn fyrir konum. Nú,

en það er oft hlegið að þessum sannleika, það er hent

gaman að því og haft í flimtingum, stundum eins og

það sje eitthvað rangt, stundum eins og það megi ó-

mögulega tala um það upphátt. En, hvernig væri nú, að

við töluðum einu sinni um þetta upphátt og í alvöru?

Þaö er svo þýðingarmikið atriði í lífinu hjerna megin,

og það getur verið svo sæll og fagur kafli þess. Pað er

efnið í flestum skáldsögum, sjónleikum og æfintyraljóð-

um frá byrjun, — sannarlega er það þess vert að hugsa

um það og reyna að skilja rjett þýðingu þess:

Fyrst af öllu vil jeg segja með eins mikilli áherslu og

jeg get: það er ekki hið allra minsta rangt við þetta;

það er mönnunum meðskapað, jafnt konum sem körlum,

því þau finna það bæði, að hvorugt er fullkomið án

hins. Bak við það liggur kærleiksþrá kynferðanna, — og

»Guð er kærleikur«. Pað er eðlilegt að konan þrái dreng-

lynda ást góðs manns, og maðurinn hreina ást sannrar

konu. Því þarf enginn að fyrirverða sig, þótt um þetta

efni sje að ræða, en aðeins gjalda varhuga við, að þetta

þýðingarmikla spor á lífsbrautinni megi verða sem heil-

brigðast og harningjuríkast fyrir alda og óborna. Við vit-

um það öll, »að mennirnir eru ekki svo góðir sem

þeir ættu að vera«, þar er hvorugt kynið undanþegið,

og við vitum hve hræðilega menn og konur á öllum

tímum hafa Ieikið sjer að þessum helgustu tilfinningum

mannshjartans, og með því skapað sjer og öðrum æfi-

langt böl. Því:

»Eitt einasta syndar augnablik,

sá agnar punkturinn,smár,

oft lengist í æfilangt eymdarstryk,

sem iðrun oss vekur og tár.«             (Stgr. Th.)