Hlín

						Hlin                                   53

En hörmulegast er að hugsa um það,,ef sagan um

Evu og eplið væri á rökum bygð, og konan ætti þar

sinn drýgri þáttinn í.

Hjerna er sönn saga úr stríðinu: Hjúkrunarkona í stór-

um hermannaspítala var á gangi og sá þá nokkra sjúk-

línga sitja saman í alvarlegri samræðu, en það var ekki

með jafnaði að þeir sáust með alvörusvip, svo stúlkan

varð hálf hissa, og sagði um leið og hún gekk hjá:

»Hvaða undur eruð þið alvarlegir, eruð þið að gera út

um velferðarmál þjóðarinnar?,« Einn pilturinn snjeri sjer

að henni og sagði: »Nei ekki er það nú, — en fleira

getur nú verið alvarlegt; við erum að tala um stúlkur.«

Henni fanst þá langa til að segja eitthvað meira, svo

hún settist hjá þeim og spurði; »Hvað var það þá?«

Pilturinn hjelt áfram: »Pað var þetta, systir góð, þú veist

að þarna úti í skotgröfunum höfum við hugsað og rætt

um ýmislegt, sem við annars látum liggja á milli hluta,

þegar við erum heima. Nú hefir okkur komið saman um

það að hverfa ekki að gömlu heimskupörunum aftur,

þegar heim kemur. Við erum aðeins fimm hjerna, en

öllurh breska hernum finst það sama. Pú veist, systir, að

það er margt sem freistar, og ekki auðvelt fyrir okkur

hermennina að halda rjettri leið, en okkur langar til þess

og höfum fullan vilja á því, — aðeins að við getum

það fyrir kvenfólkinu!«

Finst ykkur ekki voðalegt að nokkur maður skuli hafa

ástæðu til að hugsa svona um kvenfólkið? ~ Aftur má

geta þess um þá af hermönnunum, sem hjeldu rjettri

Ieið, að þeir höfðu allir sömu söguna að segja; þeir

hjeldu rjettri leið af því að heima v'ar »besta stúlkan sem

þeir þektu«, hún bað fyrir þeim og beið eftir þeim, það

var það sem kendi þeim að stilla í hóf með annað. Þið

sjáið því, að jeg gjöri ekki of mikið úr því, að konur

geta haft feikna áhrif á siðferði karlmanna.

Altaf má fínna það, að jafnvel óheflaðasti maðurinn