Hlín

						56

Hlín

Guð gefi að ást og eining mætti aukast og margfald-

ast á heimilunum okkar, því hvernig sem alt er vegið

og mælt, þá er kærleikurinn mestur í heimi.

Pórunn Richardsdóttir.

Höfn, Borgarfjarðarsýslu.

Lundarfar.

Leiktu kát með ljettu geði

lífsins bjarta sjónarspil,

vektu hlátur, gaman, gleðí,

glæddu hjartans besta yl.

P.J.

Af því jeg var beðin að senda  »Hlín«  greinarkorn,

ætla jeg að reyna að verða við þeirri bón, og segja ykk-

ur þá, heiðruðu konur, hvert það áhugamál er, sem jeg

álit að við allar þurfum að beina athygli okkar að, það

er lundarfar okkar. Hafið þið ekki veitt því eftirtekt, hversu

mikla þýðingu það hefur fyrir hvert einstakt húsfjelag,

að meðlimir þess hafi góða lund? Mjer skijst það vera

mjög dýrmætt hnoss að hafa glaða, góða og lipra lund

Það er nú hlutverk okkar kvenna að laga lund barnanna

að þau gætu orðið sjálfum sjer og öðrum til gleði. Þau

verða að ganga fyrir öllu öðru, þau mega ekki sitja org

andi, það gjörir þau köld og stirðlynd. Börn mega ekki

komast á það, að metast á um verk,  það gjörir þau

nuddsöm. Reglusemi og stundvísi eru mjög svo áríðandi

með því læra börnin að stefna að einhverju vissu marki

Ef skoðun próf. Á. H. Bjarnasonar er  rjett, að níu ti-

undu partar mannsins sjeu tómur vani, hefur það ekki

svo litla þýðingu »að undirstaðan rjett sje fundin«. Jeg