60 Hlín hrískvíar, hrísið var bundið í smábagga og hlaðin úr því kví og færð til á þann hátt, að önnur hliðin og gaflinn var flutt þegar þurfti, seinlegt var það, en ekki var um það fengist, þetta mátti nota og gerði sama gagn. Það var gott að mjólka í hrískvínni, ærnar voru rólegar við angandi skógarilminn. Seltúnið spratt vel og gaf af sjer töluverða töðu af þessum eina áburði. Foreldrar mínir voru bæði sívinnandi, hann var smið- ur bæði á trje og járn, en að fá efni í alt það smíði, það var engin hægðarleikur, og ekki voru þá til steinkol, eða að mirjsta kosti þektust þau ekki til sveita. í þess stað voru notuð viðarkol, og var örðugt að afla þeirra og fór illa með skóginn, en hann átti þá fáa talsmenn, engin skógrækt þektist þá", annars mundi faðir minn hafa ver- ið fyrstur manna til að hlífa honum, því hann elskaði alt fagurt. Jeg er líka viss um, að honum þótti ilt að þurfa að rífa skóginn svona miskunarlaust, jeg man þegar þeir feðgar komu heim úr skóginum, þá voru þeir oft að tala, eins og með eftirsjá um, hve stórt rjóður hefði komið í dag. Afi minn var oftast með föður mínum við kola- brensluna, sem var töluvert vandasöm. Pegar kurlið var hæfilega brent, verður að byrgja gröfina, svó ekkert loft komist að, annars getur alt brunnið upp, og er það skaði mikili. Kol er ekki hægt að brenna nema í logni. Á hverju vori fór faðir minn þrjár, stundum fjórar, langferðir til aðdrátta. Hann hafði vanalega einn vinnu- marin, sem rjeri við ísafjarðardjúp frá páskum til Jóns- messu, þangað fór hann með 5 — 6 hesta að taka út á hlut mannsins, mest var það matvara, líka ýmislegt af hlut mannsins. Ósköpin öll voru þá borðuð af harðfiski og þorskhausum, betur að sá siður hefði haldist, þá mundu færri hafa gervitennur en nú gerist. Eitt koffort hafði faðir minn í þá ferð undir kaffi, sykur og kram- vöru. — Aðra ferð fór hann vestur á sveitir, sem svo var kaliað, en það var vestur á Rauðasand, eða Látur, þaðan var keyptur steinbítur, sem ætíð var borðaður með smjöri.
Beinir tenglar