Hlín

						Hltn                                      63

tveir hjallar, annar fyrir þvott og ýmislegt dót, sem var

geymt uppi, svo sem reipi og reiðver, hnakkar, söðlar

o. fl. Hinn hjallurinn var fyrir harðæti, sem hlaðið var

upp í rjáfur eins og móhlaða, ekki þótti nóg af fiskmet-

um nema hjallurinn væri fullur, fyrir sláttinn voru þær

byrgðir heimfluttar. Við öll skepnuhús voru hlöður og

fjósið með stórum glerglugga, víðast hvar voru skjá-

gluggar, þótti því nýtt að hafa glerglugga í fjósi. Síðast

bygði hann bæjarhúsin. Fyrst þegar jeg man eftir var

dimm og ljót baðstofa. Stöku sinnum man jeg, að móð-

ir mín kvartaði um, að ekki væri hægt að sauma eða

gera neitt smávegis, vegna þess hvað dimt væri í bað-

stofunni. Mig minnir, að í hliðarglugganum væri skötu-

roð í stað rúðu, en á gaflinum var glergluggi. — Okkur

þótti heldur gaman, þegar verið var að byggja nýja

bæinn, hann var líka alt öðruvísi en aðrir bæir, ekki

þessi dimma, ljóta baðstofa, heldur ein stór stofa, sem

að vísu var notuð sem borðstofa, setustofa og svefn-

herbergi, með 7 rúmum og þó stórjt gólfrúm. Pá var

hún svolítið bjartari, með 6 rúðuglugga, alveg eins og

hjá Bárði á Búrfelli! Uppi á loftinu var vinnumannaher-

bergið, vefstóllinn o. fl. Svo var framhýsi með gestastofu.

En þau þægindi að hafa gólfbyggingu í stað portbyggðu

baðstofuhnar gömlu! Hugsa jeg að faðir minn hafi bygt

svona til þæginda fyrir móður mína; sem oft var lasin,

og svo til þess, að við krakkarnir hefðum engan stiga að

hrapa niður. Hvergi sem jeg þekti til var svona bygt, og

synir það meðal annars, að faðir minn var á undan tím-

anum í hugsunarhætti.

Faðir minn gekk að allri vinnu, bæði heyskap og haust-

verkum', að því loknu, taka margir sjer hvíld, en svo var

ekki um hann, öll þáu ár, sem ]eg man til, var hann

hreppstjóri, og vann það starf einn, nema á haustin fjekk

hann Arnfinn bróður sinn 3—4 daga að skrifa skýrslur

°g leggja á útsvörin, aldrei vissi jeg til að þau væru

klöguð. Pví næst fór hann að  smíða nauðsynlegustu