64 Hlín búsáhöld, meðan verið var að spinna í fyrstu voðina. Svo byrjaði vefnaðurinn, ekki éinasta fyrir háns heimili, heldur líka fyrir mörg önnur heimili í sveitinni, svo hafði afi minn líka gert. Að þessu vann hann af svo miklu kappi, að mjer sýndist hann rjett uppgefin. F>á hvíldi hann sig að vísu, en var þó ekki iðjulaus, hvíldin var sú, að hann settist við að skrifa, ekki einasta sendibrjef, heldur líka skrifaði hann heilar bækur, bæði fyrir sig og oft líka fyrir aðra, allar voru þær með settletri, sem hann skrif- aði manna best, hann skrifaði líka bæði snarhönd og fljótaskrift. Ekki veit jeg hvort hann hefur fengið nokkra mentun, en Jíklegra þykir mjer, að hann hafi lært þetta af sjálfum sjer með iðni og áhuga. — Þegar fór að dimma, prjónaði hann þangað til rökkursvefninn byrjaði. Peirrar hvíldar nutu allir sem vildu, en lítið var um þann svefn hjá okkur börnunum. Svo oft sem við gátum fór- um við út að leika okkur, meðan hitt svaf, eða við lædd- umst upp á loft, ef við áttum kertisskar og lásum sög- ur, eða reyndum að draga til stafs, en ekki voru áhöld- in sem best, blekið búið til úr ljósreyk og ofurlitlum blásteinsmola, sem blessuð móðir mín var að stinga að okkur, og pappírinn brjefaumslög og afklippur, sem fjellu til þegar faðir okkar var að binda inn bækurnar, enda var skriftin að sama skapi Ijeleg. Á kvöldin smíðaði faðir minn smáílát, spæni-o. fl., sem hann gat þarna í stofunni, náttúrlega til að spara, Ijósið. Á sunnudagskvöldin batt hann inn bækur. Pessari reglu hjelt hann f mörg ár. — Skepnunum skamtaði hann heyið, en stóð aldrei yfir fjenu úti, það gerði vinnumaðurinn. — Við börnin urðum, það fyrsta jeg til man, að hlýta sðmu reglu og fullorðna fólkið, vinna ákveðið verk á hverjum degi: stafa, Iesa, tvinna band á snældu, aldrei sá jeg tvinnað á rokk, öll áttum við stokk að láta hnyklana velta í, en lakasta verk- ið var að tína fjallagrösin, sem notuð voru mikið í grauta, mjólk og slátur. Við vórum víst ekki nema 5 — 6 ára,
Beinir tenglar