Hlín

						66                                   Hhn

áttum við 7 hundruð fjár, vórum að rembast við að

koma því upp í þúsund, en þá kom flökkudrengur og

hnuplaði frá okkur meir en helming, svo við reistum

ekki við til fulls eftir það, mátti segja um þennan dreng,

að snemma beygist krókurinn til þess sem verða vill,

rúmlega tvítugur komst hann undir mannahendur fyrir

þjófnað. — Ætíð urðum við að vinna eitthvað til að fá

að leiká okkur, t. d. hafa yngstu börnin með okkur, og

var það mikil töf við búskapinn, eða þá að klára eitt

eða annað, sem okkur var fyrir sett, og eftir því var

stranglega gengið, og finst mjer síðan, að það hafi verið

mjög rjettlát krafa, sem sjálfsagt var að hlýða. — Sjald-

an var Björn bróðir að leikjum með okkur á hólnum,

vildi heldur verða af því, en að þurfa að hafa þar barn

á höndunum, en líklega ekki síður hitt, að hverja frí-

stund notaði hann til bóklestra, jeg fjekk því oftast að

vera bæði bóndinn og húsfreyjan á hólnum.

Þegar hjer var komið sögunni, stóð hagur foreldra

minna með mestum blóma, við vorum þá orðin 9 syst-

kinin: Björn elstur, 12 ára, Sveinn 11 ára, hann var þá

ekki heima, var nokkur ár til fósturs hjá móðursystur

okkar, Maren í Skáleyjum, jeg var 10 ára, og hin þaðan-

af yngri, og eitt barn tóku þau af föðursystur okkar,

Björgu. — En þá dróg ský fyrir sólu. Barnaveikin kom

og kipti í burtu 6 af systkinum okkar og tökubarninu

því 7. — Naumast er hægt að lýsa þeirri sorg og tóm-

leik, sem gagntók okkar kæra heimili. Elsta barnið sem

dó var 9 ára gömul stúlka, sém Steinunn hjet, mikið

efnileg, hennar saknaði jeg mest, við ljekum okkur altaf

saman, vorum sem einn maður. Annað var 4 ára dréng-

ur, næstum undrabarn, bæði að vexti og gáfum. Hann

var svo elskur að föður sínum, að hann mátti ekki af

hónum sjá, hann var hjá honum við hefilbekkinn, vef-

stólinn og hvar sem hann gat, enda tregaði faðir minn

hann svo mjög, að mjer fanst hann lengi á eftir ekki