Hlín

						tílín                                   67

sami maður. Móðir mín íók þessu öllu með óviðjafn-

anlegri stillingu og þolinmæði.

Pað mun þykja undarlegt, að til þessa hef jeg naum-

ast minst á móður mína, sem var þó bæði elskuleg móð-

ir, stjórnsöm húsmóðir og óviðjafnanlega afkastamikil til

verka. En hún var svo kafin börnum, að hún gat litlu

sint nema uppeldi okkar, en það vandaði hún sem frek-

ast var unt, kendi okkur guðsótta og góða siði, áminti

okkur urri að vera sannsögul, orðheldin og þakklát fyrir

það sem okkur var gott gert, og umfram alt að biðja

Guð og treysta honum í hverju sem að höndum bæri í

lífinu. Hún kendi okkur mikið af bænum og sálmum, og

mestalla Passíusálmana kunnum við, jeg held annars að

allir hafi kunnað þá utanbókar, allir sungu þá, þó engin

hefði bók, nema faðir okkar, sem byrjaði. Afi minn var

líka mjög trú- og bænrækin, hann kendi okkur margt. —

Faðir minh var fremur alvörugefin maður hversdagslega,

en móðir mín glaðlynd, eins Ouðrún systir. Bæði voru

foreldrar mínir stjórnsöm, hver og einn gerði sitt verk

umyrðalaust og aldrei deilur eða sundrung. — Mikill gleði-

dagur var hjá okkur krökkunum, þegar þær systur, Póra

(móðir síra Matthíasar) og Helga á Hallsteinsnesi komu

að heimsækja móður okkar, alt heimilisfólkið komst í

gott skap, Póra hafði altaf nógar skrítlur á boðstólum,

hún og móðir mín höfðu margs að minnast úr Eyjunum,

þar sem þær voru báðar uppaldan Pað var ékki oft gerð-

ur dagamunur í mat, en þegar þær komu, var það besta

framreitt og allir nutu af. Ætíð færðu þær móður minni

eitthvað, sem henni kom vel, og okkur krökkunum eitt-

hvert góðgæti. Við óskuðum þær kæmu sem oftast.

Pað er líkt fyrir mjer og mörgum fleirum, að aldrei

finst mjer jeg hafa lifað jafn hátíðleg jól og í foreldra-

húsum. Mikið hlökkuðum við til jólanna og aldrei fórum

við í jólaköttinn. Pað var föst regla, að allir fengju eitt-

hvað nytt fyrir jólin, eina vaðmálsflík eða þvílfkt, en eng-

5»