Hlín

						68                                   Hlln

ar jólagjafir, nema að allir fengu kerti og mikinn og góð-

an mat: hangikjöt, magál, Iundabagga, rúsínugraut og

lummur, og svo kökurnar, þær tilheyrðu reyndar fremur

nýárinu, nýarskökur voru þær kallaðar. Mest var varið í

að fá kertin. Við áttum líka hauk í horni, allir okkar

bestu vinir gáfu okkur kerti, fyrst og fremst móðir okk-

ar og Guðrún systir, Ijósa okkar og lengi vel prestskon-

an (þar til prestsskifti urðu), og öllum kertunum fylgdi

kaka, stór eins og hlemmur, ekki voru það samt jóla-

kökur eins og nú tiðkast, úr hveiti með sykri og rúsín-

um, nei, þær vóru bara úr rúgmjöli, en fínt malað í þær

og vandað til að öllu. Brauð var sjaldgæfur matur á

þeim tímum, því voru þessar stóru kökur bestu vina-

gjafir og nefndar orlofskökur; ef stúlkur fóru að finna

ættingja og vini, varð móðir mín að gefa þeim kökur

með sjer, oft margar í hverja ferð, ef margir voru kunn-

ingjarnir:

Jólin byrjuðu með því, að allir þvoðu sjer og fóru í

hrein föt, svo var farið að kveikja á jólakertunum, svo

sem tíu i einu, og voru það býsna viðbrigði frá einum

lýsislampa. Nokkuð af kertunum urðum við að geyma

til nýársins, þvi næst var lesinn lesturinn og sálmar

sungnir, þar næst settust allir við biblíulestur, enginn

mátti lesa annað en guðsorð á jólunum. Alt var svo

hljótt og alvarlegt. — Móðir okkar elskuleg áminti okkur

sífelt um að vera góð og hlýðin, »þá vill Guð vera hjá

ykkur,« sagði hún öft. — Á jólunum fanst okkur við

beinlínis finna til nálægðar hans, það var einhver, mjer

liggur við að segja, heilög alvara yfir heimilinu, og þó

þó voru allir glaðir. Það er þessi lotning fyrir öllu há-

leitu, sem jeg sakna svo mjög frá æskudögum mínum.

Allar hátíðar og helgir dagar voru í heiðri hafðir. Ekki

man jeg til að nokkur sunnudagur fjelli úr, að ekki væri

lesið árið um kring, aldrei byrjað að Iesa fyr en allir voru

komnir í sæti sín. Mjög lítið unnið á sunnudaga, aðeins