Hlín

						70                                   Hlín

pantaði kýrlím i krukkunni aftur, þetta lím brúkaði hann

eingöngu til bókbandsins, og var það mjög gott.

Petta sem móðir mín kunni var máske ekki mikið á

móts við nútíðar hannyrðir kvenna, en í þá daga, held

jeg, að fáar konur hafi lagt jafn margt í gjörva hönd og

hún, að minsta kosti ekki í okkar sveit. — Einu sinni

man jeg það, að hún og Guðrún sýstir voru að pukra

með það, að föður minn vantaði Kafíu (ekki veit jeg

hvaðan það nafn er, því síður vissi jeg hverskyns fat

þetta var), en það þurfti að komast fljótt í verk, því það

þurfti að vera til fyrir Kollabúðafundinn; að fara þang-

að var næstum eins og að fara á Alþing. Allir helstu

menn í Vestfirðingafjórðungi mættu á þessum fundi, og

þurfti því vel að vanda klæðnað sem annað. — Svo

settust þær við. Móðir mín spann þráðinn, en Ouðrún

systir ívafið, og faðir minn óf, strax var svo litað og

saumað, náttúrlega í höndunum. 14 álnir fóru i þessa

flik og gekk ótrúlega fljótt að koma því af og náði sín-

um tilgangi. Pessi yfirhöfn var nákvæmlega eins og jeg

heyri nú á tímum nefnd Havelock. — Það lá við að

við værum hreykin af, að faðir okkar væri fult eins vel

búin og presturinn, þegar hann reið á fundinn í nýju

yfirhöfninni með háan hatt á höfði. Reiðbuxurnar voru

með hárauðri leggingu utanlærs, en skinnfóðruð setan,

en ekki voru stígvjel til, heldur notaðir svartir sauðskinns-

skór, með hvítum þvengjum, óbryddir. Fínni fótabúnað-

ur þektist ekki í sveitum. — Alt öðruvísi var búningur

afa míns. Hann var hversdagslega á prjónapeysu og

stuttbuxum með röndótta húfu á höfði. Pegar hann hafði

meira við, voru fötin dökkblá, og peysan hvíthnept með

silfurhnöppum, húfan útprjónuð með marglitu skotti og

sokkaböndin rósótt með allavega litum skúfum. Pessi

klæðnaður líktist mjög Færeyingabúningi nú á tímum.

Þegar afi minn fór til kirkju, hafði hann kraga, sem náði

niður fyrir olnboga, mjög þægilegt fat að kasta yfir sig

(mun nú  vera  nefnt  slá).   —   Kirkjuferðirnar eru  mjer