Hlín

						Hlln                                   71

minnistæðar. Þegar fólkið var komið í sparifötin til kirkju-

ferðar, var sem einhver helgiblær færðist yfir alla. Þegar

riðið var úr hlaði, tóku karlmenn ofan og lásu faðirvor,

og kvenfólk drap höfði og bændi sig. — Afi minn vár

talinn góður búmaður, en alt á annan vég en faðir minn,

hann hjelt fast við gamlar venjur, bæði í búskapnum og

öðru, en faðir minn vildi reyna ýmsar nýungar. — Eftir

að hann bygði beitarhúsin í selinu, var gengið daglega

á þau að heiman. Djúpadalsá var oft illur þröskuldur á

þeirri Ieið. Faðir minn gerði tilraun með að brúa ána

og var það með öllu óþekt, jeg efast um að nokkur brú

hafi þá verið-til á landinu. En meinið var, að lítt mögu-

legt var að fá efni í þessa brú, lakast þó að koma því

að sjer, samt lagði faðir minn út í það, fjekk sjer skip

og menn, stóra skipið hans Samúels frænda, það var átt-

æringur, fór á því til Flateyjar að sækja efnið, en þegar

til kom reyndist skipið of lítið, trjen voru svo stór, að

þau komust ekki fyrir á skipinu, svo binda varð þau á

taug (séil) og róa fyrir þeim 4 — 5 vikur sjávar. Nærri

má geta, að þessi flutningur hefur verið erfiður, samt

tókst að koma efninu inn í fjarðarbotn. En eftir var lík-

lega það erfiðasta, sem sje að koma því á brúarstæðið,

engin hestur gat dregið þessi bákn, og engin vagn þekt-

ist þá, eina bótin var, að sjór fjell langt upp í ána og

eftir henni fleytti hann trjánum. Margir menn unnu að

þessu holdvotir og uppgefnir. Loksins komst þetta þrek-

virki á, og var faðir minn þá óvenju glaður. Og þá við

krakkarnir! Að þurfa ekki lengur að vaða ána, oftast ber-

fætt, eða ef hún var djúp að láta kýrnar bera okkur yfir,

sem var litlu betra en að vaða, því ekki voru þær ætíð

liprar i þeim ferðum. — Jæja, nú var öllu þessu lokið,

og við gengum brúna og rákum fjeð yfir, en hestar og

kýr urðu að vaða eftir sem áður. — En — æ, því miður

stóð þessi sæla ekki lengi, brúin fór í miklum vatnagangi

og jakaburði, og hefur efalaust vantað bæði þekkingu og

fleiri  skilyrði til að hún væri nógu traust. - Vesalings