Hlín

						Hlin                                   73

af honum spurst síðaslliðin 20 ár. — Eftir að Björn var

13—14 ára, get jeg ekki sagt að hann væri neitt heima.

Ólafur prófastur Jónsson á Stað á Reykjanesi bjó hann

undir fermingu, fanst mikið til um gáfur hans og tók

hann að sjer og kom honum til manns, sem svo er

kallað. Hann mátti heita velgjörðafaðir hans. — En um

okkur Svein skeytti enginn, við urðum bara að vinna,

og við unnum eftir mætti. Við vorum í selinu með

Guðrúnu systur, altaf unnum við saman og máttum

hvorugt af öðru sjá, alt var það honum að þakka, hann

gerði alt fyrir mig og var hvers manns hugljúfi. — Eins

og jeg hef áður á minst var Quðrún systir mjög bók-

elsk, í selið hafði hún með sjer fjolda af bókum, og við

Sveinn fengum þær að Iesa í hjásetunni. — Um þessar

mundir tók að vakna hjá okkur óstöðvandi iöngun eftir

að fá að læra eitthvað eins og Björn. Jeg man hvað

okkur sárnaði, þegar út voru bornir stórir smjörböglar

í meðgjöf með honum, en við fengum ekkert að læra.

— En um þetta vissi enginn nema við tvö. — Sveinn

var náttúrusmiður og fór nú í frítímum að smiða ýmis-

legt smálegt sjer til skemtunar.

Um hjúahald foreldra minna hef jeg ekki mikið að

segja, sama stúlkan var hjá þeim frá því þau giftust og

þar tií þau dóu, þau höfðu ætíð 2 vinnukonur, ein gift-

ist frá þeim og varð því að taka aðra í hénnar stað,

sama var um vinnumennina, tveir giftust, og varð því

að taka nýja.

Nú er frásögn mín brátt á ejtida, aðeins fáein ógleym-

anleg sorgaratriði ósögð. Báðir foreldrar mínir missa

heilsuna og deyja, svo að ekki er ár á milli og afi minn

líka, hann deyr í júní 1862, faðir minn í ágúst sama ár

og móðir mín í maí vorið eftin Þannig voru máttarstoð-

ir heimilisins fallnar til grunna, og það eftir í rústum. —

Móðir mín átti stjúpa, sem heimsótti hana oft, hann var

staddur hjá okkur, þegar faðir minn dó, hún var þá þrot-

in að heilsu og yfirbuguð af sorg, svo hún tók þakk-