Hlín

						76                                   Hlin

Skólasagan hennar ömmu.

(Dálítil barnasaga.)

Það var í fyrsta skifti sem þau litlu systkinin á Barði,

Anna og Siggi, áttu að fá að fara í skóla. Pau heyrðu

að fólkið á bænum var að tala um það sín á milli, að

það væri naumast að þau ættu að verða Iærð bornin á

Barði, að það skyldi eiga að fara að senda þau í skóla,

sjö eða átta ára gömul. Sigga fanst mikið til um sam-

tal þetta, og í huganum sá hann sig óðara vera orðinn

að hálærðum presti, sem altaf gengi í fínum fötum, og

borðaði við fallega dúkað borð gómsætasta góðgætið úr

búrinu. — Það kom vatn í muryiinn á Sigga litla við

þessa tilhugsun. Og ekki var laust við, að hann bæri

sig venjufremur borginmannlega, þegar hann labbaði

upp í skaflinn fyrir ofan bæinn, til þess að fá sjer al-

mennilega sleðaferð. — En aumingja Anna litla. Hún gat

aldrei komist að neinni niðurstöðu um það, hvað úr

sjer mundi verða; þær voru allar svo óljósar og þoku-

kendar draummyndirnar, sem hún sá af sjálfri sjer. Hún

tók því það ráð, er ávalt hafði reynst henni happadrjúgt,

hún fór til ömmu sinnar og hana ætlaði hún að spyrja

spjörunum úr. En amma, sem annars var svo fróð um

marga hluti, sagðist litlar upplýsingar geta gefið í þessu

efni. »Hefur þú þá aldrei gengið í skóla, amma?« spurði

Anna litla. »0, ekki mundi það nú vera kallaður merki-

legur skóli nú á tímum« svaraði amma hennar. »Fjósið

var oftastnær skólastofan mín, meisarnir kúnna skóla-

bekkirnir, og keltan mín var skólaborðið. En sem betur

fer, er nú þetta orðið öðruvísi en í mínu ungdæmi.«

»Varstu þarna ein?« spurði Anna. »Af mönnum til« svar-

aði amma. »Guð var hjá mjer og blessaðar skepnurnar,

sem þarna voru, og höfðu það sameiginlegt með mjer,

að þær  voru bundnar, En það skilur þú ekki, barn,«