Hlín

						78                                   Hlln

að nota. Þau mundu ekki þykja merkileg núna tækin,

sem hún amma þín varð að nota.« »Lærðirðu þá ekki

náttúrusöguna?« spurði Anna ennfremur. »0, aldrei var

mjer kend nein náttúrufræði, Anna mín« ansaði amma.

»En jeg hafði þegar í æsku óstöðvandi þrá til að leita

mjer unaðar og saklausrar gleði, þar sem þessháttar var

að finna. Jeg las því bæði hið stórfelda og smágjörva

letur náttúrunnar alt í kringum mig. Jeg Ias það á snjó-

hvítu hjarninu og alstirndu himinhvolfinu, á blómskrýdd-

um bölum og á hátindum fjalla. Jeg Ias það í manns-

sálunum í kring um mig, Og nú les jeg það í barnslega

andlitinu þínu, Anna mín.« »Hefurðu þá ekki Iært söng?«

spurði nú Anna síðast af öllu, því oft hafði hún heyrt

ömmu sína raula vísu eða syngja sálmavers, svo eitthvað

hlaut hún að hafa lært í söngfræðinni. »Ónei, tetrið mitt.

Á söngskóla hefur hún amma þín ekki gengið um dag-

ana. En gott átt þú, barnið mitt, að fá að læra svona

margt, það hefði hún amma þín þegið, þegar hún var á

þínum aldri.« »En,« mælti hún ennfremur í lægri róm,

»það er farið að koma fyrir nú upp á síðkastið, að fyrir

eyru mjer berast undurfagrir ómar, og mjer er sem jeg

heyri þyt af þýðu vængjablaki, jeg skil það svo, að inn-

an skamms flytji amma ykkar til fegurri og betri heima.«

Ekki er annars getið, en að Önnu litlu gehgi ágætlega

í skólanum, og það höfum við fyrir satt, að ekki hafi

henni úr minni liðið skólasagan hennar ömmu.

/. Kristjánsdóttir Fjalldal,

Melgraseyri við ísftfjarðardjúp.