Hlín

						22                                     Hlin

kvenfólks, sem ekki varð  sjeð af manntalinu hvað

starfaði.

Ef fara má eftir manntalinu, virðist íslenskt kven-

fólk, sem ekki er gift hjerlendum mönnum, þannig

helst starfa við sauma og húsverk, fyrir utan náms-

fólk.

Hver eru svo lífsskilyrði þessa kvenfólks og hvernig

kemst það af ?

Allur hávaðinn af íslendingum hjer í Danmörku er

fátækt fólk, sem hefir lítið að bíta og brenna. Náms-

fólkið hefur venjulega úr litlu að spila; flestar íslensku

stúlkurnar, sem hjer eru giftar, virðast frekar hafa

giftst af ást en til fjár. Þjónustustúlkurnar hafa venju-

lega fæði og húsnæði; peningakaupið fer í föt og ýmis-

legt smávegis. Gamla fólkið lifir á ellistyrk eða ein-

hverjum slíkum styrk, sem stundum er »hvorki til að

lifa eða deyja af«. Saumastúlkurnar verða að sjá sjer

fyrir húsnæði, fæði og öðrum þörfum af svo litlum

tekjum; að furða er á að takast skuli.

Stúdent, sem lifir svo sparlega og svo re.glusömu lífi,

sem hægt er, kemst ekki hjer í Kaupmannahöfn af

með 100 danskar krónur á mánuði. Jeg veit ekki ná-

kvæmlega um kaup saumastúlkna. En jeg veit þó, að

sumar þeirra hafa haft frá 50 og upp í 80 danskar

krónur um mánuðinn. Margar þeirra draga fram lífið

fyrir kaup sitt, en það er sultarlíf. Jeg hef heyrt um

dæmi þess, að saumastúlka hefur jafnvel miðlað öðr-

um af þessu litla kaupi. Slíkt er aðdáunarvert. En

sældarbrauð etur sú ekki hjer. Sumar fá sjálfsagt ein-

hverja hjálp heiman að.

Eitthvað líkt því, sem jeg hef lýst hjer, eru kjör

margra íslensku stúlknanna, sem starfa hjer. Hvort

það er eftirsóknarvert, um það verður hver að dæma

eftir sínu víti og sínum smekk. Að námsfólk, sem ekki

getur unnið sjer neitt inn sjálft, en verður að lifa á