Hlín

						

28                                     Hlin                 ,  '~

að fá stutta frásögn um mataræði og matargerð í

Eína, enda sjálfsagt að þess sje getið í sambandi við

störf kvenna, jafnvel þó karlmenn komi þar nálægt.

Er þess þá fyrst að geta, hvað konur í Kína hafa

handa á milli af matarefnum. — Hrísgrjón, hveiti og

grænmeti eru aðalfæðutegundir Kínverja, mjólk nota

þeir alls ekki, nema þá til meðala. Meðul eiga að vera

bragðvond og viðbjóðsleg, þykir það eiga við um mjólk-

ina! Þeir framleiða margskonar plöntufeiti (olíur),

svo ljúffenga og ódýra, að þeir eru óefað betur settir

í því efni en við með smjörið. Ekki eru Kínverjar

miklir kjötneytendur, eiga ástæðurnar sök á því, en

ekki það, að þeim þyki það óljúffengt. Kínverjar eru

mestu akuryrkjumenn heimsins. Meginhluti landsins

er fyrir löngu fullræktaður. Á stórum svæðum sjest

ekki grasblettur, nema á vegbrúnunum milli akranna

og á grafhaugum eða dysjum. Gefur því að skilja, að

lítið er um kvikfénað, en svínarækt* er mikil í landinu

og hænsni á hverju heimili. Alþýðan borðar þó ekki

oftar kjöt á ári hverju en talið verður á fingrum sjer..

Grænmeti og ávexti hafa Kínverjar í þess ríkara mæli,

þeir leggja sjer reyndar margt til munns af því tæi,

sem við mundum tæpast telja mannamat, en verður

venjulega gott af. Jurtagróður er afar mikill og marg-

breyttur í Kína, telja jurtafræðingar, að í öllu landinu

muni finnast um 15 þúsund plöntutegundir. Jeg hef

með höndum lista yfi'r hjerumbil 500 ávaxta- og

plöntutegundir, sem hjer eru notaðar til manpeldis. Á

þeím slóðum sem við nú dveljum, lifir fátækt fólk

mestmegnis á maísgrautum, sætum jarðeplum og ým-

iskonar grænmeti, en bragðar sjaldan hrísgrjón, brauð

eða kjðt.

Óefað komast Kínverjar af með minni og lakari mat

en nokkrir aðrir menn, sem mjer er kunnugt um. Ekki

af því að þeim sje það eiginlegt, en af frábærri spar-