Hlín

						Hlín                                     29

neytni þeirra og nægjusemi má ráða nokkuð um upp-

eldislega þýðingu ástæðanna, þjettbýlisins og fátækt-

arinnar. Meðal efnaðri manna í Kína eru eflaust eins

margir nautnaseggir og í nokkru öðru landi, og hvergi

mun vera borið jafnmikið í matarveislur og einmitt

hjer. Það er talin Ijeleg veisla, ef ekki eru fram-

reiddir að minsta kosti 12—14 rjettir matar. Ýtarleg

frásaga um kínverska matreiðslu yrði langt mál og

margbreytilegt, hún er svo gjörólík því, sem við höf-

um átt að venjast.

Kjöt og grænmeti er bitað sundur í munnbita, áður

en það er soðið, með tilliti til matprjónanna, auðvitað.

Hnífur og gaffall eru hjer óþekt verkfæri. Með ýms-

um olíum tekst að gera matinn óvenjulega ljúffengan.

Hrísgrjónin eru soðin í vatni, en það er ekki hrært í

þeim. Potturinn er byrgður og grjónin látin sjóða

þangað til vatnið er algerlega gufað upp. Ekkert er

látið út í þau, hvorki salt nje sykur, þau eiga að vera

heil, þrútin og límkend.

Te er kínverskt orð, því teið er upprunalega komið

frá Kína, og hefur verið þar þjóðdrykkur um aldir.

Te er ekki aðeins notað í staðinn fyrir kaffi heldur til

drykkjar alment. Það er sjaldgæft að Kínvérjar

smakki ósoðið vatn, munu þeir hafa lært af biturri

reynslu, að í jafn heitu og þjettbýlu landi berast sýkl-

ar með neysluvatninu, en af því soðið vatn er bragð-

dauft, hafa þeir fundið upp á því að láta ofurlítið af

þurkuðu laufi af tetrjenu út í það..Ekki bæta þeir teið

með sykri, en kökurnar eru mjög sætar, á það miklu

betur saman, heldur en þegar hvorttveggja er sætt,

drykkurinn og brauðið.

Venjulega er maturinn soðinn við gufu. Nota Kín-

verjar nákvæmlega þá aðferð, er gufupotturinn, sem

umtalaður er í Hlín 14. árg. gefur skýra hugmynd um.

Brauð er undantekningarlaust gufubakað, og er mjög