Hlín

						eftir viku og tækju fljótlega við sínum venjulegu verk-

um.

Jeg hef oft spurt þær konur, sem hafa sagt mjer frá

erfiðleikum sínum á sænginni, hvort Ijósmóðirin hafi

ekki getað bætt úr þessu og þessu. En þá hefur svarið

venjulega verið þetta: »Hún var farin«. Og svo eitt-

hvað á þessa leið: »Hún er aldrei svo sem neitt hjá

sængurkonunum«. »Hún fjekst ekki til að vera hjá

mjer nema einn eða tvo daga eftir að barnið fæddist.

Eða þá: »Hún gat ekki verið að heiman, því hún var

gift og þurfti að annast bú og börn sín«.

Þetta má ekki lengur svo til ganga, að sængurkonur

fái ekki góða hvíld og hjúkrun á sænginni. Allar þurfa

þær þess með, jafnt þær ríku og óríku, giftu og ógiftu,

en mest þær sem erfiðast hefur gengið að fæða.

En þá er spurningin þessi: »Hver á að hjúkra þeim?«

Jeg fyrir mitt leyti álít að það sje eiginlega ekki

annara meðfæri en ljósmæðra eða lærðra hjúkrunar-

kvenna, því ekki er að tala um læknana til þess. — Þó

á einstaka heimili sjeu til nærfærnar konur, þá munu

óvíða vera til hin nauðsynlegu hjúkrunaráhöld. Þar að,

auki hafa sængurkonur oft gott af dálitlum meðulum,

sem ekki eru til á heimilinu.

Jeg veit ekki í hve mörgum sveitum nú eru starf-

andi hjúkrunarkonur, jeg hugsa að þær vanti allvíða.

Og eina hef jeg fyrir hitt, sem starfaði fyrir hjúkrun-

arfjelag, en taldi sig ekki skylduga til að skifta sjer

neitt af sængurkonum, og bar lækni þann sem hafði

kent henni hjúkrunarfræðina fyrir því, að hún þyrfti

ekkert að læra þessháttar, því það væri hlutverk ljós-

mæðranna.*)

En það lítur út fyrir að margar ljósmæður í sveitum

*) Þess skal getið, að sú hjúkrunarkona var ekki í Sambandi

hjúktunurkvcnnafjelags Islands.