Hlín

						fílk        •                         g5

telji sig heldur ekki skyldugar til að hjúkra sængur-

konum. Jeg -álít samt að okkur ljósmæðrum standi það

næst. Og að okkur ætti að vera. metnaður í því, hverri

fyrir sig, að koma okkar sængurkonum til sem bestrar

heilsu, og leggja undirstöðu að því að börnin verði svo

hraust sem föng eru á.

Hingað til hefur okkur verið nokkur vorkunn, þó við

legðum ekki fram alla krafta til hjúkrunar, af því að

Ijósmæðralaun okkar hafa verið svo lág, að við höfum

mátt gæta okkar að skaðast ekki á stöðunni. En á síð-

asta nýársdag hækkuðu laun okkar svo mikið, að hjeð-

an af ætti okkur ekki að vera vorkunn, þó við liðum

nokkurt peningalegt tap við það að vera hjá konunum

hinn venjulega sængurlegutíma. Peningatap mun það

vera, þótt við fáum hjá þeim okkar lögákveðna dag-

kaup, því fæðingarnar eru svo fáar í umdæmum sveit-

anna, að dagkaupið við það starf mun ekki vega á móti

því kaupgjaldi, sem einhleypar ljósmæður bera úr být-

um. Og því síður vegur það á móti þeim kostnaði, sem

giftar ljósmæður verða að hafa, til að tryggja sjer svo

góða forstöðu á heimili sínu, að ekki fari þar eitt og

_, annað forgörðum eða í vanrækslu meðan þær eru f jar-

verandi.                                                      \

Á nýársdag 1931 gengu í gildi síðustu launalög okk-

ar Ijósmæðranna. Að meðtaldri dýrtíðaruppbótinni,

sem þau ákveða okkur, hækka þau lágmarkslaun okkar

næstum um helming frá meðaltali lágmarkslaunanna

12 síðustu árin. Nú er lágmarkið 7 falt hærra en það

var fram að árinu 1919, og helst það meðan dýrtíðar-

uppbót annara embættismanna ríkisins stendur í 40%.

Lágmark launa okkar er nú 420 kr. um árið að með-

taldri dýrtíðaruppbótinni.

Það má mikið gera með hverjar hundrað krönurnar,

og við megum ekki taka við þessum peningum endur-