Hlín

						M                                      HUn

gjaldslítið. Þjóðfjelagið borgar okkur þessa peninga,

og okkur ber að endurgjalda þá sem best við getum

með því að bæta heilsufar þjóðarinnar. Jeg vil því

segja, að hjeðan af má það aldrei koma fyrir, að lög-

skipuð ljósmóðir neiti nokkurri sængurkonu um að

vera kyr hjá henni 4—6 daga eftir fæðinguna, fyrir þá

sök, að hún þurfi að sinna heyskap, sláturstörfum eða

öðrum griðkonuverkum. En auðvitað verður ljósan að

yfirgefa sængurkonuna, ef hún er sótt til annarar

konu, sem búin er að taka ljettasótt. Það er líka á-

byrgðarhluti fyrir ljósuna að sitja lengi yfir sængur-

konu, sem liggur á einhverjum útkjálka eða á öðrum

enda • umdæmisins, ef hún á von á fæðingu langt í

burtu, einkum ef einhverjir farartálmar eru á milli,

því margt getur illa skipast hjá konu sem er að fæða,

meðan ljósan er sótt langar leiðir.

Hver á þá að hjúkra þeirri sængurkonunni, sem

ljósan er hætt að sinna? Er þá ekki sjálfsagt að hjúkr-

unarkonan geri það, ef sængurkonan óskar þess og

starfandi hjúkrunarkona er til í sveitinni, og ekki

bundin yfir öðrum sjúkling. — Jeg segi jú. — En ef

hjúkrunarkonan á í viðlögum að hjúkra sængurkonum,.

þá verður hún líka að læra þaö og kunna að fara með

nýfædd börn.

Mörgum kann að finnast, að ekki þurfi lærðar

hjúkrunarkonur til að annast börnin, því víða sjeu til

góðar barnfóstrur. Satt er það, að víða eru til barn-

fóstrur, sem eru æfðar í því að passa börn á 1. og 2.

ári og ferst það vel. En allar munu þær vera viðvan-

ingar í því að annast. alveg nýfædd börn, nema þær

konur, sem hafa iðkað það. Það er engin æfing, þó

fóstran hafi passað 4 eða 5 börn fyrstu lífdaga þeirra,

en þegar hún er búin að passa t. d. 50 börn, þá getur

það talist æfing.

Að annast sum nýfædd börn er ekki meðfœri  við-