40 Hlín framfærslu fátækum sjúklingum þar sem er Minning- argjafasjóður Landsspítalans. Hann er nú um 180.000 kr., stórfje eftir vorum mælikvarða. Það vita allir læknar, sem starfað hafa við spítala, að ekki er alt fengið með húsinu og öllum útbúnaði þess, þó hvort tveggja'sje nauðsynlegt. Menn reka sig á, að geigvænleg óvættur liggur í dyrum hvers sjúkra- húss og bannar fjölda sjúklinga inngöngu. Það er fátæktin. Það má að vísu segja, að sveitin eða land- ið geti borgað fyrir fátæklingana, en svo er fyrir þakk- andi, að margir forðast í lengstu lög að verða ósjálf- bjarga sveitarlimir. Konurnar hafa nú rjett þessum mönnum hjálparhönd. Með tímanum verður hún von- andi svo sterk, að hún rekur fátæktina burtu úr dyrum Landsspítalans! Hafi konurnar hjartans þakkir frá mjer og öllum góðum mönnum fyrir alt sitt erfiði og starf í þágu Landsspítalans, og ekki síst fyrir það að hafa opnað hann fyrir fátæklingunum!« (Að.mestu eftir »Læknablaðinu«). Bending. Fátt bér ömurlegra fyrir augu manns en að sjá erna og hraustlega menn, sem mikið virðist eftir af, hafa mist sjónina löngu áður en líkamskraftarnir eru þrötnir að öðru leyti. Jeg kom nýlega á ókunnugt heimili, og átti þar langa stund tal við konu, er var svo málhreyf, fjörug og ungleg, að mjer datt ekkiá hug að neitt sjerstakt gæti amað að henni. Fyrir mörgum árum hafði jeg þekt til hennar, og vissi að hún hafði oft átt Örðugt uppdráttar og lifað um mörg ár við sára fátækt. Yngsta dóttir hennar, um fermingaraldur, var þarna