Hlín

						.    tííín       .                               47

helst lítinn. Kemur það fyrir, að þeir hnífar eru

geymdir ár frá ári og ekki notaðir til annars — laufa-

brauðshnífar. — En venjulega eru notaðir algengir

vasahnífar og eru þeir vel hvesstir áður.

Þegar eg var barn, var mér sagt, að áður fyr hefði

oft verið notuð laufabrauðsjárn við skurðinn. En aldrei

hefi jeg sjeð þau. Voru þau búin til úr þunnu járni og

beygð þannig, að þegar þeim var þrýst niður á kökurrv-

ar skáru þau laufin á þær. Var miklu fljótara að nota

þau, og eins hitt, að með þessu urðu öll laufin jafn stór

og skurðurinn þar af leiðandi fallegri. Jafnframt þarf

hver maður lítið skurðarborð og eru oft notaðir til

þess kolluhlemmar eða þá litlir hlerar, sem búnir eru

til aðeins til þeirrar notkunar.

Þegar skurðarmaður hefur fengið hníf og hlemm,

tekur hann eina köku og leggur hana á hlemminn og

sest svo niður og hefur hlemminn á hné sínu, eða lætur

hann liggja á borði. Er það betra, því að það er ekki

jafnmikil bakraun að skera við bórð, eins og á hné

sínu.

Þá byrjar skurðurinn.

Til að fá beinar. skurðarlínur á kökunni er venja að

leggja hana saman og taka hana svo sundur aftur,

kemur þá fram bein lína (brot), þar sem kakan var

lögð saman. Getur maður á þennan hátt fengið svo

margar beinar línur yfir þvera kökuna, sem maður vill.

Út frá þessum línum sker maður svo álmur laufanna

niður á við til beggja hliða og verður þá skurðarlínan

í odda laufanna. Ef brauðið er vel skurnað, má skera

kökurnar tvöfaldar, og er það miklu fljótlegra og lauf-

in geta orðið jafnari með því. En varla dugar það,

nema þegar skurðurinn er stór — stórkarlalegur eins

og gamla fólkið komst að orði. — Á smáum laufum

dugar það ekki svo vel sje, því að þá er hætt við, að

laufin 'verði ógreinileg og vilja festast saman.   Enda