Hlín

						52

tílfo

seldust 249, fyrir kr. 836.35 og stenst þá nokkuð á end-

um innl. og sala.

Á yfirstandandi ári, sem nú er hálfnað, eru þegar

þetta er skrifað seldir rúmlega 100 munir, en inn-

komnir 134. Væri fleira sent á útsöluna en nú er og

fleiru væriúr að velja, er enginn efi á að salan mundl

aukast, þó aldrei megi búast við miklu, fyr en útsöl-

urnar sjálfar geta keypt inn og borgað út i' hönd. Það

kæmi skriði á vinnuna, ef fólkið ætti kost á borgun út

í hönd fyrir það sem búið er til. útsalan hjer tekur

10% í sölulaun af framleiðendum, en Samband aust-

firskra kvenna greiðir útsölunni ennfremur 5% af

því er selst.

Það væri skemtilegt til þess að vita, ef þjóðin okk-

ar hefði til að bera þann þroska og metnað að sýna það

í verkinu, að hún vilji vera sjálfri sjer nóg, vilji gera

sjer far um að framleiða sem mest og best af því sem

hún þarfnast, og notast við það, í stað þess að ausa

gengdarlaust stórf je út úr landinu fyrir útlenda vöru,

sem er máske í bili ódýrari, en stenst engan samjöfn-

uð við okkar innlendu. Á meðan aðrar þjóðir keppa að

því að vera sjálfum sjer nógar, og nota sem mest sína

eigin framleiðslu, þá verða kröfurnar hjer á landi æ

háværari um silkisokka, silkinærföt, silkikjóla og alls-

konar »luxus« fatnaði viðvíkjandi, sem stefnir þjóð-

inni í f járhagslegar ógöngur og menningarlega van-

sæmd.

Ungmennafjelögin norskú telja sjer upphefð í að

taka heimilisiðnaðinn upp á stefnuskrá sína og berj-

ast fyrir sölu á innlendum vörum, og því skildu okkar

ungmennaf jelög ekki gera það líka? Það virðist undar-

legt, að það skuli helst vera hámentaðir útlendingar,

sem kunna að meta íslenskan heimilisiðnað, að Sslend-

ingar sjálfir skuli loka augunum fyrir »praktisku< og

menningarlegu  gildi hans.  Mættum við aðeins  bera