Hlín

						Hlín                     ".'•          55

sjálfstœði Indverja er að fá þjóðina til að hætta að

nota nokkur útlend efni til klæðnaðar. <í Indlandi búa

300 miljónir manna, svo hjer er ekki um neitt smá-

vægilegt atriði að ræða).

Hverju átti þjóðin að klæðast og hvað átti hún að

eta, ef hætt væri með öllu að nota innfluttar vörur frá

Evrópu? Gandhi var ekki í vandræðum með það. Hann

fór að berjast fyrir því um 1920, að hvert indverskt

heimili tæki upp aftur gamla heimilisiðnaðinn og færi

að stunda spuna á rokk og vefnað í heimahúsum.

Hann vissi vel, að margur hló að þeirri hugmynd.

En þá benti hann á, að saumnálin væri jafn gagnleg

enn, þó saumavjelin væri komin í not, og menn skrif-

uðu enn með hendinni og pennanum, þó ritvjelar væru

fundnar. Eins væri rokkurinn enn í fullu gildi, þó

spunavjelar og klæðaverksmiðjur væru reknar.

Það er hægur vandi að hlægja að umbótatillögum,

en það er oft örðugra að koma með önnur betri ráð.

Gandhi kom aldrei til hugar, að spuni á rokk gæfi. al-

menningi nóg til lífsframfæris, nema ef til vill þeim

allra fátækustu. En hann var ekki í vafa um, að þessi

heímavinna gæti orðið til mikilla búdrýginda, sjerstak-

lega í sveitunum á þeim tíma ársins, sem lítið væri að

gera. Þetta er líka lausn á vandræðamáli. Fjórir fimtu

hlutar af íbúum Indlands er sveitafólk og stundar mest

akuryrkju, en hefur f jóra mánuði af árinu ekkert að

gera, og tíundi hluti þjóðarinnar á venjulega ekki til

næsta máls. Allur fjöldi millistjettanna þjáist af fæðu-

skorti.

Indland framleiðir alla þá baðmull, sem það hefur

þörf fyrir, en af henni eru 'margar miljónir sekkja

fluttir út til Japan og Englahds árlega, og svo flutt

inn aftur til Indlands sem vefnaðarvara. — Indland

þarf þessvegna umfram alt að breyta til á þessu sviði,

vinna úr þeim hráefnum, sem framleidd eru í landinu