Hlín

						66

tílín

slrifta. Enda eiga þeir við minna atvinnuleysi að stríða

en nágrannarnír og hagur þeirra er allur betri.

Allar hinar stærri þjóðir hafa á seinni árum stofn-

að hjá sjer allsherjarfjelög í því skyni að hlynna að

innlendri framleiðslu. Fjelag frænda okkar Norð-

manna þekki jeg af eigin reynslu, og langar mig til að

skýra frá starfi þess með nokkrum orðum. Fjelagjð

heitir »Norsk arbeide« og er 10 ára gamalt. Það nær

yfir land alt, standa að því hinir bestu menn Noregs,

karlar og konur. f stjórn fjelagsins eiga sæti fulltrúar

frá öllum atvinnuvegum landsins til tryggingar því,

að engin rjettindi verði fyrir borð borin.

Dagblöðin hafa frá öndverðu verið hinir bestu liðs-

menn í þessari baráttu. Þau láta menn aldrei í friði

fyrir áskorunum og auglýsingum um að nota mnlenda

vöru. Mjer er í minni, hve fast þau skoruðu á almenn-

ing fyrir jólin um að kaupa norslcar jólagjafir. Barna-

leikföngin voru tekin fyrir í sjerstökum bálki.

Kaupmenn tóku í fyrstu mjög dauflega í málið, af

því að þeir vilja jafnan, sem eðlilegt er, gera viðskifta-

vinum sínum sem best til hæfis, en heiðraður almenn-

ingur tók aðkeyptu vöruna fram yfir eins og hjer. En

ekki leið á löngu, áður árangur fór að sjást af starfi

bardagamannanna. Almenningur fór að spyrjast fyrir

um norskar vörur, og þá sneru kaupmenn fljótt við

blaðinu. Þeir eru hljóðnæmir fyrir hvað kaupendur

vilja. Síðan »fólkið« fór að verða »spent« fyrir inn-

lendum vörum, hafa kaupmenn reynst hinir áköfustu

og öruggustu fylgismenn stefnunnar. Einstöku kaup-

menn voru það náttúrlega þegar frá upphafi. Búðirnar

eru fullar af auglýsingum um norskar vörur og marg-

ir kaupmenn hafa undirgengist það heit að bjóða ætíð

norsku vörurnar fyrst.

Dagblöðin og kaupmennirnir hafa eflaust átt mest-

an þátt í, að máli'nu hefur skilað svo vel áfram, sem