Hlín

						tiÚn                                  .  83

nefnd þessa. Af því að jeg var búsett í Reykjavík, varð

það mitt hlutskifti að ræða mál þetta við Búnaðar-

þingið, og fyrir frjálslyndi þess, fjekk jeg að flytja

fyrirlestur um málið á Búnaðarþinginu 1927. Varð það

til þess, að samþykt var tillaga frá búnaðarmálastjóra

Sigurði Sigurðssyni, þar sem búnaðarfjelagsstjórninni

er heimilað að skipa nefnd til þess að rannsaka ástand

húsmæðrafræðslunnar hjer á landi og í nálægum lönd-

um. Nefnd þessa sátu frú Guðrún J. Briem, búnaðar-

málastjóri Sigurður Sigurðsson og jeg. Skilaði nefnd-

in áliti sínu nokkru fyrir Búnaðarþing 1929.

Nefndin komst að þeirri niðurstöðu, að við íslend-

ingar stæðum nágrannaþjóðunum langt að baki í allri

fræðslu, er heyrt getur undir orðið húsmæðrafræðsla.

Nefndin gerði tillögur og kröfur á hendur Búnaðarfje-

lagi íslands, að það kæmi búnaðarmálum kvenna í það

horf, sem þjóðin mætti vel við una.

Fjárhagsnefnd Búnaðarþingsins fjekk nefndarálitið

til umsagnar, og komst hún að þeirri niðurstöðu, að

þar sem Búnaðarfjelagið hefði aldrei farið þann veg

með þessi mál, sem æskilegt og nauðsynlegt hefði verið,

og þar sem konur hefðu fengið öll stjórnmála rjettindi

á við karla, þá leiddi það af sjálfu sjer, að konum væri

veitt f je til umráða og framkvæmda fyrir þessi mál.

En til þess, að fjárveitingavaldið sæi sjer fært að gera

það, yrðu konur að styrkja fjelagsskap sinn og binda

hann föstum skipulangsböndum, vildu þeir styrkja

okkur til þess, bæði með fjárframlögum og fram-

kvæmdum.

Búnaðarþingið 1929 veitti svo kr. 3000.00 til þess

að koma á sambandi milli allra kvenf jelaga á landinu,

og fól hinni sömu nefnd að koma þessu í framkvæmd.

I landinu eru yfir 100 kvenf jelög. Þó vantar mikið á,

að kvenf jelag sje í hverri sveit en það þarf að verða,

að því marki á að stefna.  Með f jelagsskapnum þverr

6*