Hlín

						HUn                                      87

fræðslu í sveitum. Við viljum koma á umferðakenslu í

sveitum og þorpum, við viljum fjölga húsmæðraskólum

i landinú. En umfram alt viljum við koma á skóla fyrir

kenslukonur í húsmæðraf ræðum; þar á að kenna allar

þær námsgreinir, sem þær konur eiga að kunna, sem

vilja verða kennarar og leiðbeinendur meðal alþýðu,

jafnt í sveitum, bæjum og þorpum. — Jeg vil ennfrem-

ur benda á, að konur, mentaðar í þessum skóla, eiga að

sitja fyrir ráðskonustöðum í spítölum og skólum

landsins.

Húsmæðraskólarnir, og þá ekki síst kennaraskólinn

eiga að vera menningarstöðvar fyrir konur og á þann

hátt efla hagsæld landsins. Þar á að ríkja þekking og

ráðdeild, þar á að endurfæðast og endurbætast íslensk

matargerð. Jeg vil í því sambandi aðeins minna á ís-

lenska hangikjötið, sem allir þykjast kunna að fara

með, en í augum hugsandi manna er meðferðin og út-

litið á því, eins og það kemur þrásinnis úr sveitunum

á markaðinn hjer í Reykjavík, hámark vanþekkingar-

innar. — Þessu fáum við ekki kipt í lag nema með

meiri mentun og þekkingu húsmæðranna. En grund-

völlurinn undir skólum okkar á að vera sú menning,

sem þjóðin hefur lifað á fram á síðustu tíma.

Þá kem jeg að stofnun Kvenfjelagasambands Is-

lands. Það var 21. janúar 1930 að 19 konur, kosnir

fulltrúar kvenfjelagasambanda víðsvegar um land,

komu saman í Kaupþingssalnum í Eimskipafjelagshús-

inu í Reykjavík og settu þar fyrsta fund sinn. Er þetta

fyrsta kvennaþing með þeim hætti, er háð hefur verið

á fslandi. Það stóð til 2. febrúar eða í 12 daga, og hafði

reglubundna fundi þennan tíma, nefndir og nefnda-

störf. Samdi það lög fyrir Kvenf jelagasambandið, kaus

stjórn og skipaði fyrir verkum með samþyktum til-

lagna.

Alþingi 1930 var þá nýsett, svo að stjórn K. I. gat