Hlín

						tílin                                §5

Skemtanir.

Á öllum öldum hefur gleðin verið eftirlætisbarn

mannanna, og því hafa þeir fundið upp ýmislegt til

þess að laða hana til sín; skapa sjer gleði, ef svo mætti

að orði komast; þær tilraunir nefnast einu nafni

skemtanir. Nú á tímum hefur mikið verið rætt og rit-

að um nytsemi gleðinnar, að hún sje: »Ljósgjafi lýða«

og styrkur fyrir sál og líkama, hún sje hverjum manni

nauðsynleg. En eru þá skemtanirnar það líka? — Jeg

veit, að þegar nefnd eru þessi tvö orð_: Gleði og skemt-

un, finna menn nokkurn mun þeirra. Gleðin kemur oft

án þess menn stuðli neitt að því, nema með móttöku-

hæfileikum sínum, og skemtanir ná stundum ekki til-

gangi sínum. En — þá spyr jeg aftur: »Eru skemtanir

nauðsynlegar?« Og jeg svara því hiklaust játandi.

Mjer finst jafiisjálfsagt að viðhafa skemtanir í hófl,

eins og að njóta sjerhverrar sjálfboðinnar gleði. Vjer

fslandsbörn, við erum vart of kát«, og »Það er svo

margt sem amar að, og einatt beygir geð, að ærin þörf

er ítum það að örva kæti nieð«. — Hjer til sveita er

varla ástæða til að ætla, að skemtanir verði of þjettar,

hitt er mjer fremur áhyggjuefni, að þær sjeu ekki nógu

oft hafðar um hönd. Nú spyr einhver: »Ætlastu máske

til að skemtisamkomur verði haldnar þriðja hvern

sunnudag að sumri, og annaðhvorn að vetrum eins og

messugjörðir þar sem vel eru sóttar kirkjur?« Nei, það

er ekki ætlun mín. Jeg álít skemtisamkomm' nógu

margar, en heimilisskemtanir langt of fáar, þær ættu

ekki að vera annan eða þriðja hvern sunnudag, heldur

hvern einasta frí- eða helgidag. Að fráteknum bóka-

lestri (sem nú er ekki orðin heimilisskemtun, þegar

enginn les upphátt), eru spil sú eina skemtun, sem hjer

er notuð, engir leikir, hvorki úti nje inni, og enn síður