Hlín

						96                                     tílin

nokkurntíraa sungið sjer til skemtunar. Spil geta verið

allgóð skemtun, það sem þau ná, en margir snerta þau

aldrei, óg þau eru ekki notuð nema af fáum í senn,

enda er flestum unglingum kærari hlaup og ýmsar úti-

leikjahreyfingar, og öllum er hollari útivera í góðu

veðri.

»Þú ætlast þó ekki til að aldrað fólk fari í skessuleik,

risaleik eða annað þessháttar«, spyrjið þið. Jú, til þess

ætlast jeg, það sem heilsa þess leyfir, að minsta kosti

geta allir fullorðnir haft ánægju af að horfa á leiki

barna. — Innileikjum veit jeg að hver faðir og móðir

hefðu gaman af að stjórna og taka þátt í með börnum

sínum, því fremur sem þeir leikir gætu orðið til þess

að örva minni og vekja eftirtekt hjá börnum. Heimilin

eiga að vera gróðrarstöð andlegs og líkamlegs þroska.

Þau eru sá staður, sem menn dvélja oftast á, og þau

draga hvern skyldurækinii mann að sjer með sterkum

böndum, það væri því ánægjulegt, að gjöra sjer þar

glaðar stundir á helgum dögum með mörgu fleiru en

tilbreyting í mat og drykk. Það þýðir ekki að bera það

fyrir, að fólk sje svo fátt á heimilunum, að það geti

ekki skemt sjer, því marga útileiki geta 3 menn leikið,

og þá ekki innileiki síður. Og ekki heldur, að annirnar

sjeu svo miklar, því alla helga daga (að undanteknum

stöku sunnudögum um sláttinn, ef hirt er um hey í ó-

þurkum), hafa allir svo fríar stundir að þeir gætu

skemt sjer og öðrum. Og þó sje mikill gestagangur,

sem svo'er kallað, væri víst engu spilt, þó heldur minna

verk væri lagt í veitingar handa þeim, en þeir teknir

með í einhverjar skemtanir heimilismanna.

En vel þarf að gæta þess í leikjum, að engin rang-

indi eða lítilsvirðing eigi sjer stað, þar þurfa allir að

vera »jafnir fyrir lögunum«, sá sterkasti og veikasti,

sá greindasti og fáfróðasti.

Þó skemtanir sjeu ætlaðar til gleðiaúka, þurfa þær