Hlín

						108                                   HUn

og mánuðum saman. Nu var komið á annað ár, síðan

hann hafði nokkuð af henni frjett.

Þegar þessi saga gerðist, var Jóhann læknir við

sjúkrahús eitt nærri Washington. Það var komið fram

á haust, hríðarveður og dapurt út að líta. Læknirinn

var að ganga á milli sjúkrarúmanna. Þá vindur sjer

maður inn í herbergiö og spyr eftir Wilkins lækni. »Jú,

hann er hjer, hvað er yður á höndum, maður minn?«

spyr læknir, »Jeg á, því miður, að taka yður fastan og

fara með yður til Washington«, svaraði aðkomumaður.

Læknirinn vissi ekki hvaðan á sig stóð veðrið, og segir

að hjer muni vera um misskilning að ræða. En her-

maðurinn tekur skjal upp úr vasa sínum og fær lækn-

inum. Nei, þar er ekki um að villast. Brjefið hljóðaði

þannig: »Sýnið brjef þetta Jóhanni Wilkins lækni í 4.

herdeild, takið hann til fanga og færið hann hingað

tafarlaust«. A. Lincoln.

Jóhann Iæknir fölnaði upp. »Hvernig víkur þessu

við«, sagði hann. — »Það er mjer ókunnugt um«, svar-

ar sendimaður þurlega. »En nú verðum við að leggja

af stað samstundis«.

Læknirinn vissi ekki sitt rjúkandi ráð. Á leiðinni til

Washington hugsaði hann mál sitt. Yfirsjónir hafði

hann að sjálfsögðu drýgt, en hvorki fleiri nje stærri en

aðrir ungir menn. Hann átti bágt með að trúa því, að

nokkur af þessum smásyndum hefði komist forsetan-

um til eyrna, nje að hann hefði tekið hart á þeim, þó

svo ólíklega hefði til tekist. Nei, þetta var alt gersam-

lega óskiljanlegt.

Læknirinn var í haldi um nóttina, en næsta dag var

hann leiddur fyrir forsetann. »Eruð þjer Jóhann Wil-

kins læknir?« spyr forseti. — »Já, herra.forsetk. ¦—

»Hvaðan eruð þjer ættaður?« — «Frá Brekku í Ohio«.

— »Eigið þjer nokkra nákomna ættingja á lífi?« —

»Af nákomnum ættingjum er engin nema móðir mín