ÍÍ2 fílín fyrir það, sem jeg gaf fyrir hann. Segið móður yðar frá mjer, að jeg vildi óska, að móðir mín væri á lífi, svo jeg gæti sýnt henni einhvern þakklætisvott. Vegna minningarinnar um hana geri jeg yður nú þennan greiða«. — »Þakka yður kærlega fyrir, herra minn«. Viku seinna var Jóhann læknir kominn áleiðis til heimkynna sinna. Hann fór með járnbrautarlest svo langt sem hann komst inn í landið, flóabáturinn, sem gekk upp eftir ánni, var hættur að ganga. Hann tekur »Pílagrím« út úr flutningsvagninum og ríður síðustu mílurnar. Enn einu sinni blasir Ohiodalurinn við sjón- um hans. Honum finst hann sjá hæðirar í fyrsta sinn, , og þó hefur hann mörgum sinnum áður farið þessa sömu leið. Hann man vel eftir síðustu ferð sinni á þess- um slóðum. Það var þegar hann reið með föður sínum um sóknina í húsvitjunarferð. Þetta var í fyrsta skifti, síðan hann átti tal við Lincoln forseta, að honum hafði komið faðirinn í hug. Hin nývaknaða þakklátssemi hans hafði að þessu eingöngu verið bundin við móður- ina. Átti hann föður sínum þá ekkert að þakka? Það þurfti þrek og stillingu til að tjarga lífinu í hermennina eins og þeir komu útleiknir frá vígvellin- um. Það þurfti dugnað og viljafestu til að komast áfram, bláfátækur, við háskólanámið. Hvaðan kom honum sá kjarkur og sú skapfesta? Hann rifjaði enn einu sinni upp fyrir sjer ferðirnar með föðurnum, er hann fór milli safnaðanna í Vestur- Virginíu. Prestsþjónustan var erfið og margt við að stríða, en jafnan gat faðirinn greitt úr vandræðum sóknarbarna sinna. Um sólarlag náði Jóhann heim að Brekku til móður sinnar. Gamla konan sá til hans út um gluggann sinn, þekti brátt bæði hest og riddara og hljóp út til móts við spn sinn. Jóhann kastaði sjer um háls móður sinn-
Beinir tenglar