Hlín

						24                                      Hlín

manneskja fær í vöggugjöf, að vera þjóðrækinn og

þegnhollur, og vera það altaf í daglega lífmu, jafnvel

við lítilfjörlegustu störfin má það ekki gieymast,, að

maður' er fulltrúi, sem vinnur í umboði.

Og að lokum eitt — mæður! Snúið athygli barnanna

að fegurð og yndi náttúrunnar og fjöibreytni blóm-

anna. Hversu þau eru miklu betur skrýdd en Salómon

í allri sinni dýrð, og mun hann þó hafa verið býsna

skrautlegur. — Verið búnar að gera börnin að garð-

yrkjumönnum áður en þau eru 8 ára. Litlir garðyrkju-

fræðingar eru óvenju skemtilegt fólk, emkum af því,

hvað þeim sjálfum þykir gaman. — tíyrjið á því að

sýna þeim, að dálítill skrúðgarður og grasflöt,, ásamt

beinum vel lögðum eða steyptum stjettum kring um

bæinn, er ólíkt fallegri og býður betri þokka, en mold-

arhlað og stakksteinóttar og mjóar stjettir. — Hvei't

barn ætti að gera það heit, að vera búið á íermingar-

aldri að gróðursetja að minsta kosti eitt trje í garði

foreldra sinna.

I smábæ einum á Þýskalandi hefur sá siður verið

innleiddur, að hver brúðir skuli á g-lítingardegi sínum

gróðursetja eitt trje. Mjer hefur dottið í hug,, hvort

ekki væri gaman að taka upp þennan sið hjer á landi.

Að hver kona, sem giftir sig, og sest að á heimili

manns síns, gróðursetji »Brúðartrje« við hið nýja

heimkynni sitt, til minningar um hjónabandið.

A. Þ.

Til íslenskra kvenna.

»Minningin   talar  máli  hins   liðna

og margt hefur hrunið til grunna.

Þeir   vita   það   best   hvað  veturinn   er,

sem  vorinu  heitast  unna«.        D.  St.

Okkur finst víst ðllum til um það, ef við sjáum lít-