Hlín

						Min                                25

inn fugl með lamaða vængi. Aðalstyrkur hans í lífs-

baráttunni er það að hafa flugtækin heil og láta þau

bera sig um blávegu loftsins úr einum stað í annan,

þangað sem best eru lífsskilyrðin. Við. mundum allar

gera það sem við gætum til þess að hjálpa þessum fall-

ega vorvini. En við eigum fleiri vorvini en fuglana,

vorvini, sem þurfa að hafa sterka og þróttmikla vængi,

andlega og líkamlega, til þess að hjálpa sjer og öðrum

í lífsbaráttunni, vorvini, sem eru þeirri menningu ög

mannkostum búnir, að umhverfi þeirra verður í fram-

tíðinni betra og bjartara fyrir starf þeirra og stríö.

Jeg veit að allir skilja það, að jeg á hjer við æskulýð

landsins. Það eru svo mörg tækifæri sem æskan hefur,

svo mörg vegamót, svo ótál atvik, sem heimta það

hlífðarlaust af hcnni, að velja um gott og ilt. »En sá á

kvölina, sem á völina«, þó af unglingsaldri sje, hvað

þá æskan. Jeg veit að margur segir, og það með rjettu,

að nú s.i'e meira gert fyrir æskuna en áður, en mitt á-

lit er, að það sje almennt ekki nóg fyrir hana gert.

Sjerstaklega finst mjer skorta margt og mikið í far-

slcóhim sveitanna. Þar berjast kennaramir víða við

vond húsakynni, erfið ferðalög og,, því miður, sumstað-

ar við skilningsleysi fólks á því, hve afar erfið aðstað-

an er fyrir hið ábyrgðarmikla starf þeirra. Skólatim-

inn er of stuttur, námsgreinar of fáar, sem búa börnin

raunverulega undir lífsbaráttuna. Leikfimi vantar og

verklega kenslu. Mætti bæta dálítið úr því með ung-

linganámskeiðum. Of h'tið er líka gert til þess, að góð-

ar minningar tali máli þess liðna. Af þeirri ástæðu og

mörgum fleirum hrynur svo margt til grunna.

Eitt af þvi, sem þarf að verða almennt, eru skóla-

ferðalög barna og unglinga. Þau hafa meira að þýða

en margan grunar, bæði fjelagslega og menningarlega.

Þau færa æskunni, ef vel er á haldið, hreina, saklausa

gleði og góða,. raunverulega fræðslu.