Hlín

						Hlln                                      69

A öllu var stór myndar- og manndómsbragur í' bésta

máta, jafnt innanhúss sem utan, enda ólafsdalsheim-

ilið landfrægt um langt skeið fyrir myndarskap allan

sem og fyrir hina þjóðlegu margþættu menningu, sem

það hafði upp á að bjóða og sem barst út frá því um

alt landið með hinu þroskaða skólafólki, sem þaðan

kom vor hvert.

Jeg hef nú hjer að framan í fáum orðum lýst við-

fangsefnum ólafsdalsheimilisins og þar með óbeinlínis

starfi húsfni Guðlaugar. En hitt er vitanlega enn

fleira og verðmætismeira á vogarskál heilbrigðrar

skynsemi, sem jeg hef ekki minst á og sem mig brest-

ur nægan kunnugleika til að skrifa um, enda tel jeg

það ekki á færi nema ástvina hennar að gera það svo

að vel sje. En þó skal taka fram það, sem vitanlegt er

öllum, sem dvalið hafa í ólafsdal, að Guðlaug var

fyrirmyndar eiginkona, móðir og húsmóðir. Stjórn-

söm, reglusöm, stilt í besta máta og vel gefin andlega.

Guðlaug var fríð kona og góðlát, hún var þrekmikil f

sjón og raun, gædd góðum gáfum og óbilandi vilja-

festu og dugnaði. Og mjer er tjáð að hún beri aldur-

inn vel þrátt fyrir stóru sárin, sem hún hefur fengið

með svo margendurteknum ástvinamissi. Jeg hika ekki

Við að fullyrða það, að hennar góðu guðstrú er það að

þakka, hve hún á mikið af sálargöfgi og líkamskröft-

um, annað eins dagsverk og hún hefur int af hendi,

en Guðlaug er trúkona mikil.

Aldrei man jeg eftir svo miklu annríki í ólafsdal,

þrátt fyrir alt isið og ákafann til afkasta, að niður

fjellu húslestrar þeir, sem fyrirskipaðir voru, ef svo

mætti að orði kveða.

Jeg veit það, að hinir mörgu vinir Guðlaugar í ól-

afsdal vilja taka undir það með mjer að óska henni

gleðilegra og sólbjartra ellidaga, og að dauðinn megi

verða henni mildur og ljúfur inngangur í  eilífðina,