Élín 115 Æfintýri. (Þýtt). Þorpið lá á afskektum stað. Fyrir norðan það var fjalla- klasi. Pyrir sunnan það voru vötn og skógar. í þorpinu bjuggu bæði ríkir menn og fátæklingar. Ríka fólkið yfirgaf þorpið sitt á hverju sumri, til þess að ferðast til framandi landa og sja fegurð og tign náttúrunnar. Þegar það kom aftur heim til þorpsins, hjelt það margar veislur. í veislu- og gildaskálum sagði fólkið frá öllu því fagra, sem fyrir augu þess hafði borið. Það lýsti hinni tignarlegu ró fjallanna, fossum, er fjellu fram af hengiflugum og stráðu úða sínum yfir nágrennið, vötnunum tæru og heiðu, sem gáruðust, þegar blíður andvarinn strauk yfirborð þeirra. Fátæka fólkið sat heima, það hafði hvorki tíma nje fje til að ferðast til annara landa, en þó fýsti það jafnmikið í fegurðina og ríka fólkið. — Heima sá ekkert nema leiðinleg fjöll, leiðin- leg vötn, leiðinlega skóga. — ¦ En einu sinni gerðist merkur viðburður í sögu þorpsins. — Þangað kom málari, er kvaðst hafa undra fagurt málverk að sýna. — Hann tók sal á leigu á efstu hæð í stærsta gistihúsi þorpsins. Þorpsbúar stóðu á öndinni af eftirvæntingu. í þrjá daga fjekk enginn að koma inn til málarans, en brak og bar- smíðar heyrðust frá honum nætur og daga. — Að lokum fjekk fólkið að koma, en aðeins á kvöldin, hann sagði, að stóra málverkið sitt nyti sín ekki nema í ljósaskipt- unum. . . Allir, sem vetlingi gátu valdið, komu til að sjá listaverkið. — Og allir urðu undrandi. Yndislega fógur fjöll, skrúðgrænai brekkur, grasigrónar hlíðar, vötn, fossar og skógar blöstu við augum manna. Fátæklingarnir urðu hissa. Þeir höfðu aldrei gert sjer í hug- arlund, að slík fegurð væri til í heiminum. Ríka fólkið var einnig hissa og varð að játa, að slíka fegurð hefði það hvergi sjeð í framandi löndum. — Kvöld eftir kvöld var Tiúsfyllir hjá málaranum. Að lokum var það aðkomumaður nokkur, sem kvað upp úr og sagði: »Þetta er umhverfi þorpsins ykkcur, skógarnir yklear, fjöllin ykkwr og hlíðarnar ykkartz — Þegar fólkið gætti betur að, sá það, að þetta var satt. Og 8»
Beinir tenglar