Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dvöl

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dvöl

						12. maí 1035

D    V     Ö     L

Afbrýði

Eftir Jón Kr.

Arnór gekk fram og aftur um

jíólfíð í litla herberginu1, semj hann

hafði fyrir skömmu tekið á leigu.

ííann var álútur og þungbúinn og

hreyfingarnar tryllingslegar.

»Hann ætlar að taka hana af

^ér,« tautaði hann og beit saman

^nnunum. »Fái hann tækifæri til

fJess að koma fram opinberlega, þá

eru vopnin í hans höndum. f\ei,

tað skal aldrei verða! Hún skal

verða mínk Við þessi s'ðustu orð

leit hann upp og barði saman hör.d-

^num. Hann staðnamd'ut snögg-

lega v.'ð borðið, sem stóð út Við

Öuc;gann, og barði hne.anum í

tað. »1 kvöld! — Já — hann skal

Verða sér til skammar! Hann skal!«

^assti hann út milli tannanna. Hið

^ttglega og laglega andlit hans var

^myndað af æsingi. — Hann

pgnaði skyndilega, gekk að legu-

^kknum, þar sem hann oft hafði

líltið sig dreyma um Huldu Stef áns,

^ kastaði sér niður á hann. Hann

°kaði augunum, en herkjulegir

r^ættir komu kringum munninn.

^að var það, sem hann hafði i

pga?

Það var komið kvöld.

við dyr samkomuhússins »Ið-

.^« stóð stór mannþyrping. Það

j^i að fara að öpna húsið. Allir

, % þeirrar stundar með óþreyju,

Pví að eftir rúmlega hálfa klukku-

stund ætláði hinn efnilegi, rómaði

söngvari, Kristinn Karlsson, að

syngja. Einkum höfðu margar i ng-

ar stúlkur þrengt sér að dyrunum

og dregið þangað unga menn með

sér. Peirra á milli var söngvarinn

kallaður »fallegi maðurinn m.ð

fallegu augun«, — ungar stúlkur

eru oftast hrifnari af fögrum l'k-

ama, en fagurri list. — Loks var

samkomuhúsið opnað. Menn tóku

að þyrpast inn. Að skammri stú-ndu

liðinni voru öll sæti fulhkipuð.

öðum le'ð að cskaitund hins

unga söngvara. — Hann beið í 1 tlu

herbergi að baki leiksv^ðslns. —

Víst var þetta óskastund hans! Frá

því hann var á unga aldri, hafði

hann heljað líf sitt töfravaldi tón-

anna. örðugleikar ýmiskonar höf cu

verið honum þröskuldur á þroska-

vegi, en þó hafði honum, með til-

styrk nokkurra vina, tekist að

komast til útlanda cg afla sér þar

allmikillar söngmenntunar. Hafði

hann tekið þar svo skjótum fram-

förum, að hann var tekinn sem

söngvari í all-erfiða óperu. Hann

hlaut lof, sem lamaði hann af gleði

Erlendar tungur höfðu talað um

hann með tilfinningu og lotningu.

En innsta þrá hans var ætíð sú»

að orð þessi yrðu endurtekin á

hreimfagra móðurmálinu hans. Og

nú leið að þessari stundu, er þrá

hans fengi fullnægingu. — En nú

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16