Dvöl

						DVÖL

101

rique, en höfðu enga ákveðna hug-

mynd um fyrirtækið B. O. S. h. f.,

sem greiddi þeim kaupið. Hann var

ágætur verkstjóri. En ég sá ekki

neina ástæðu til þess fyrir hann

að klappa mér á bakið, þegar við

hittumst við máltíðir, og spyrja,

hávær og spottandi:

„Hvernig gengur drápsíþróttin í

dag? Mikið um fiðrildi? Ha — ha

—- ha!"

Mér fannst hann hafa ennþá síð-

ur ástæðu til þess arna, þar sem

hann krafði mig um tvo dollara á

ðag til endurgjalds fyrir gestrisni

B. o. S. h.f. (hlutafé 1500000 pund

sterling, greitt að fullu), og féð er

vafalaust bókfært með öðrum tekj-

Um félagsins þetta ár.

„Ég held, að ég geti ekki réttlætt

bað gagnvart félaginu, ef ég set

rninna upp", sagði hann háalvar-

legur, þegar ég var að semja við

hann um dvöl mína á eynni.

Framkoma hans sakaði ekki, en

tillitslaus framhleypni er and-

styggileg í sjálfu sér. Glens hans

Var heldur ekki sérlega skemmti-

legt. Þaö var fólgið í þreytandi.

síendurteknum lýsingum, sem

hann kastaði fram með hlátur-

kviðum. „Óforbetranlegur fiðrilda-

morðingi! Ha — ha — ha!"

Hann vakti athygli mína á véla-

manninum á gufubátnum einn

ðaginn, með keimlíkri gamansemi,

er við gengum fram með síkinu.

Hann var að gera við vélarnar.

^að sá aðeins á höfuð hans og

herðar upp fyrir þilfarið, en áhöld

og vélahlutar lágu á víð og dreif.

Hann leit upp, er hann heyrði fóta-

tak okkar. Andlit hans var óhreint,

hakan hvöss; hann var með lítið,

ljóst yfirskegg. Báturinn var bund-

inn við bakkann í skugga af stóru

og laufmiklu tré. Mér virtist hið

laglega andlit vélamannsins vera

vanhirt og guggið, að því er ég gat

séð í gegnum óhreinindin.

Ég varð undrandi, er ég heyrði

Harry Gee kalla vélamanninn

„krókódíl". í sínum sjálfsánægða,

glaðhlakkalega drottnunartón sagði

hann:

„Hvernig gengur það, krókódíll?"

Ég hefði átt að geta þess fyrr, að

þessi aðdáanlegi Harry hafði lært

frönsku í einhverri nýlendunni og

bar orðin fram með óviðkunnanlega

þvingaðri nákvæmni, eins og hon-

um væri annt um að hneppa þau

í fjötra. Maðurinn í bátnum svaraði

honum fljótt með þægilegri röddu.

Augu hans voru mild, og það skein

í mjallhvítar tennurnar milli

þunnra og drúpandi varanna.

Ráðsmaðurinn sneri sér að mér,

kátur og hávær eins og hann var

vanur:

„Ég kalla hann krókódíl, af því

að hann hefst við í síkinu að meira

eða minna leyti. Bæði láðs- og lag-

ardýr, sjáðu. Hér á eynni eru ekki

til önnur slík dýr en krókódílar, og

hann verður þess vegna að teljast

til þeirra, ekki satt? En i raun og

veru er hann hvorki meira né

minna en un cityen anarchiste de

Barcelone".