Dvöl

						DVÖL

103

kæmi því við, hvort vélamaðurinn

væri stjórnleysingi eöa ekki.

„Já, bíddu nú við," sagði ráðs-

maðurinn í sínum venjulega tón.

„Gerum ráð fyrir að þú sæir allt

í einu taerfættan ræfil, sem væri

að skjótast milli runnanna á út-

hafsströndinni á eynni, en skammt

undan landi sæir þú bát, fullan af

negrum, og þeir reru í taurt, eins og

þeir ættu lífið að leysa. Þú myndir

tæplega gera ráð fyrir, að sá ber-

faetti hefði fallið af himnum ofan,

eða heldur þú það? En hann væri

annað hvort þaðan kominn, eða

frá Cayenne. Ég veit jafn langt

nefi' mínu. Um leið og ég sá mann-

garminn, sagði ég svona við sjálfan

mig: „Flóttafangi, flóttafangi." Ég

Var jafn viss um það og ég er viss

um, að þú stendur hérna frammi

fyrir mér. Ég hleypti beint á hann.

Hann stóð kyrr dálitla stund á hól-

barði oghrópaði: „Monsieur! Mon-

sieur! Arrétez!" Svo lagði hann á

flótta á síðustu stundu og hljóp allt

hvað af tók. Þá sagði ég svona við

mig: „Ég skal temja þig, kunningi,

áður en ég skil við þig " Svo hélt ég

áfram að elta hann hingað og

bangað. Ég hrakti hann niður að

sjónum og króaði hann loksins af

á sandrifi, þar sem hann stóð í sjó,

°g ekkert nema haf og himinn að

baki honum. Klárinn minn tvísté

! sandinum og hristi hausinn, ekki

ífteira en faðmfrá honum.

Hann krosslagði handleggina á

brjóstinu og otaði fram hökunni í

eins      konar      örvæntingarfullri

þrjózku, en ég lét það ekki hafa

áhrif á mig.

„Þú ert flóttafangi," segi ég.

Þegar hann heyrði frönskuna,

leit hann niður fyrir sig og svipur

hans breyttist.

„Ég neita engu," sagði hann, laf-

móður, því að ég hafði fylgt honum

fast eftir á klárnum. Ég spurði

hann, hvað hann væri að vilja

þarna. Hann var nú farinn að ná

sæmilega andanum og sagðist hafa

ætlað að komast til bóndabæjar, er

honum hefði skilizt að væri skammt

í burtu. Ég gerði undir eins ráð fyr-

ir, að negrarnir í bátnum hefðu sagt

honum það. Þá hló ég hátt, og hon-

um varð órótt. Hafði hann nú verið

svikinn? Var enginn bær svo ná-

lægt, að hann gæti gengið þangað?

Ég hélt áfram að hlæja. Hann var

gangandi, og auðvitað hefði fyrsti

nautahópurinn, sem hann mætti,

troðið hann niður. Gangandi mað-

ur, sem hættir sér inn á beitilandið,

hefir ekki minnstu von um undan-

komu.

„Það hefir sannarlega bjargað

lífi þínu, að ég skyldi rekast á þig

hérna," sagði ég. Hann játti, að það

gæti svo verið, en hann hefði i

fyrstu haldið, að ég ætlaði að láta

klárinn minn troða sig undir. Ég

fullvissaði hann um, að það hefði

verið hægðarleikur, ef ég hefði

viljað. En þegar hér var komið, þá

hafði eiginlega hvorugur meira að

segja. Ég vissi svei mér ekki, hvað

ég ætti að gera við þenna fanga,

nema ef ég ætti að reka hann í sjó-