Dvöl

						DVÖL

119

Við stallinn, þar sem fossinn féll,

legst fénaðurinn kyrr.

Og börnin tína ber af runn

þar byltist iðan fyrr.

Það er augljóst, að ferðamaður-

inn og skáldið er þar staddur, sem

uppgróinn árfarvegur segir sögu

sína. Hann man á sína visu tímana

tvo.

Ég hefi einhvers staðar lesið, að

Missisippi-dalurinn, sem miljónir

manna búa í, hafi að dómi náttúru-

fræðinga verið undir vatni eða sæ

í fyrndinni. St. G. St. hefir þetta í

huga, ef að líkindum lætur, nema

svo sé, að hann sjái með berum

augum minjar elfinnar. — Hann

segir:

---- þó sýna bakkar, aur og urö,

hvaö upp hún gróf og hlóð.

Þarna er ekki um uppblástur að

tefla:

Nú þroskast korn í kargahyl,

og kot á broti er reist.

Lífið sjálft er að verki — mann-

iifið, sem skáldið ann og trúir á. Þó

að þarna sé einungis um kotbæ að

ræða, er hann góðra gjalda verður:

En bær í óbyggð! Æfi, er gat

á einverunni tórt.

Sjá kóng, sem á ei höll né hirð,

en hefir ríki stórt,

sem hefir eignazt áræði

og erindi svo brýnt:

að leggja á skóg við vonarvöl —

en veröldinni týnt!

Þegar hér er komið kvæðinu, er

litlum vafa undir orpiö, að St. G.

St. er að túlka sjálfs sín æfikjör.

Hann ruddi mörkina þrem sinnum

til bústaða og akra, sér og sínum til

viðurværis. Hann „lagði á skóg við

vonarvöi", og lét þá aö baki sér

veröldina.

En forlög og fullvel sé,

mín forspá rætist sú:

þú iðjar fyrir eftirbát,

en alls á mis fer þú.

En kannske ertu fær og frjáls

í fálætinu mibt.

Og víst er ekki gert fyrir gýg

að græða út ættland *sitt.

Sú látlausa speki, sem felst í ljóð-

línunum, sem ég hefi undirstrikað,

varpar fögrum bjarma yfir þetta

sí-starfandi mikilmenni og hugs-

anaauðga skáld. Útfærsla gróð-

ursins lætur auðnina hopa á hæl

og leggja á flótta. Bóndinn í kotinu

sættir sig við hlutskipti sitt, með

þeirri röksemd, að niðjar hans, þ. e.

komandi kynslóð, sem hann kallar

eftirbát, njóti ávaxta þeirra trjáa,

sem landneminn gróðursetti — í

farvegi þeirrar elfar, sem eitt sinn

hét og var.

Náttmálin nálgast:

Nú hnígur sumarsól við skóg

og situr hátt á grein,

og dregur rauða liti ljóss

á land og skógarrein.

Við höfum byggt í birkivík,

og bæir eru tjöld,

og skammt af degi eftir er.

En of langt heim í kvöld

til íslands mér   ...

Þarna kemur þá íslendingurinn

upp úr kafinu, sá hinn sami, sem

segir í öðru kvæði: